Më kujtohet humori i tij...


Qatip Mara

I PËRKUSHTUARI TOMOR MEMA DHE POSTELEGRAFA E QYTETIT SELENICË VLORË NË SHEKULLIN E KALUAR


Tomor Mema drejtoi me shume perkushtim postelegrafen e Selenices ne vitet ’70 – ’90 te shekullit te kaluar,Sot, brezi i moshËs se internetit ndoshta nuk mund ta besoj rëndësinë që kishte postelegrafa në shekullin e kaluar, por brezi im nuk harron këtë sherbim post-telegrafik, që ishte shumë i domosdoshëm për institucionet , familjet qytetare dhe për individët. Sidomos në qytetin e Selenicës si qendër e veçuar e izololuar postelegrafa ishte i vetmi mjet komunikimi me letër-këmbime,telegrame e lajmthirrje telefonike.

Postelegrafa e Selenices kishte një ekip punonjësish të kualifikuar të cilët sipas specialiteteve shërbenin me dashamirësi ndaj çdo qytetari..Ata ishin vazhdimisht në shërbim 24 orë, kryenin me përkushtim detyrën duke zbatuar me disiplinë të lartë .udhëzimet dhe rregulloren e kodit të punës.Kujtoj me respekte punonjësit e papërtuar Dhimitër Dapaj,Aleks Pashaj, Gjergj Kasaj, Xhevit Arapi, Hëna Hoxha, shpërndasin e përkushtuar të gazetave Peti etj. që na ofronin me shumë dashamirësi shërbimin e kulturuar.

Në këtë kolektiv shquhej drejtuesi i postelegrafës Tomor Mema, i cili zotëronte disa specialitete në sherbimin ndaj qytetarëve dhe drejtonte me përkushtim duke përmiresuar shërbimin në qytetin e Selenicës.Mbi të gjitha Tomor Mema ishte fytyrë qeshur, i ndritnin sytë kur të përshëndeste, buzëqeshja e tij ishte dashmirëse, miqësore e sinqertë, rrezatonte shpirtin e tij bujar,.Zëri tij melodioz shprehte pastërtinë e tij shpirtërore,.Ishte shumë komunikues i ëmbël që sado pak na i lehtësonte shqetsimet që na lindnin gjatë asaj jete të vështirë, Në atë kohë shfaqej një dashamirësi e veçantë në këtë qytet,me reth 10. 000 banorë, me 2000 punëtorë në minierën e bitumit e mijra punonjëse në fermën frutore -bujqësore – blegtorale e të bimëve medicinale të Selenicës.Kjo dashamirësi burontenga mirësia shpirtërore qytetare dhe ishte ndoshta për shkak të dimensioneve gjeografike. Selenica ishte si një shtëpi e madhe për banorët e vet, që silleshin si pjestarë të një familjeje, gjithashtu të madhe. Në qendër të qytetit, pranë lulishtes,në pjesën perëndimore të sheshit te qytetit ngrihej godina e pallatit të kulturës,ku veprimtaritë kulturore-artistike ishin të larmishme, funksiononte trupa e estradës e teatrit, biblioteka e muzeu qytetit minator.Selenica kishte dy shkolla 8 vjeçare , shkollë të mesme të përgjithshme, shkollë buqësore e teknikum miniere, , kopshte parashkollore, ku jepnin mësim mbi 100 mësues me reth 2000 nxënës.


Tomor Mema

Sherbimi i postelegrafës Selenicë ishte i pranishëm jo vetem në të gjitha këto institucione të qytetit, në sektorët e minierës, në ndërmarrjen e furnizimit tregtar por edhe në familjet qytetare Me përpjeket e drejtuesit të talentuar Tomor Mema u krijua rrjeti i komunikimit telefonik në familjet qytetare. Tomor Mema ishte drejtues korrekt në punë, kishte aftësi organizuese.Me shembullin e tij pozitiv nxiste edhe kolektivin për të realizuar të gjitha detyrat . Postelegrafa shërbente me shumë kujdes në shpërndarjen e letrave të personave ,të cilat ishin të kategorive të ndryshme si letra ankesash drejtuar institucioneve, qeveritareve me kërkesa për strehim a punësim, letra dashurie të cilat ishin i vetmi mjeti komunikimit midis të dashuruarëve sepse në atë kohë nuk kishte celular dhe as internet si sot qe edhe kur janë duke kryer shërbimin në tualet celularin e mbajnë me vehte.

Tomorr Mema si pergjegjes i Post-telegrafës ne Selenicë mbante një dokumentacion të rregullt, kishte një shkrim shumë të bukur , ishte dizinjator,,ishte specialist që gjthçka që ja shikonte syri ja bënte dora. Ai ishte altruist për të ndihmuar në rregullimin e orendeve shtëpiake qe konsumoheshin , me çantën e tij me apartatet elektrike,veglat teknike të ngjitjes së metaleve vinte me shumë dëshirë dhe rregullonte falas televizor, radio e paisje elektrike shtëpiake. Humanizmi tij buronte nga zemra e tij e pastër, rritur dhe edukuar me traditat më të mira të Labërisë, fshatit të dëgjuar me histori trimërie e bujarie, Kuçi i krahinës së Kurveleshit të Poshtëm, për të cilin,Tomorr Mema ndjente krenari dhe mall që jetonte larg tij.

Në zyrën e tij të punës do ta gjeje përherë duke punuar, tregohej i vemendshëm nda kërkesave të qytetarëve, si një psikolog i mirë ishte model në komunimin me çdo moshë duke fituar respektin e të gjithë banorëve të Selenicës e krahinës rreth saj. Me thjeshtësinë e paraqitjes , me butësinë e tij njerëzore, me embëlsinë e komunikimit dashamirës u jepte kuroja dhe shpresë atyre që prisnin me ankth një fletë punësimi, një mundësi strehimi, një të drejtë studimi, të cilat në atë kohë ishin të racionuara me biçak apo hanxharin e luftës së klasave. Më kujtohet se edhe ish të internuarit shkonin padrojtje në post-telegraf të Selenicës sepse gjenin gatishmërinë e dashmirësinë e përgjegjësit të postelegrafës Tomor Mema për t’u sherbyer njëlloj si gjithë qytetarëve të tjerë.

E kujtoj me respekte e mirënjohje të ndjerin Tomor Mema se ishte shumë dashamirës ndaj jetës time. Kur punoja për të krijuar muzeun e qytetit minator të Selenicës Tomor Mema më ofronte me dashmirësi ndihmesën e tij duke dhuruar relike e fotografi, jepte mendime pozitive për pasurimin e muzeut te minieres me te vjeter te ziftit(serës) ose bitumit që kishte asfaltuar rrugët kryesore të Evpropës ,por nuk kishte asfaltuar rrugën Selenicë –Vlorë. Tomor Mema ishte inkurajues, perkrahes i të resë në shoqëri, nuk kishte djallëzi apo hipokrizi. Në qendrimet e tij karakterizohej nga ndershmeria e virtutet më të mira njerëzore. Ai ishte edhe një përkrahës i veprimtarive kulturore-artistike të shtëpisë së kulturës të qytetit minator të Selenicës. Kur organizoheshin festivale, konkurse, takime midis qendrave të punës, Tomor Mema ishte në krye të grupit të estradës së postelegrafës duke luajtur bukur rolin e burokratit. Më kujtohet humori tij kur para pasqyrës shikonte fytyrën e tij duke reflektuar në formën e monologut një dialog thumbues duke kritikuar tiparet e burokratit.

Qyteti Selenic