Kur Migjeni qante në vargje “Vetminë” e tij


    Kur Migjeni qante në vargje “Vetminë” e tij

    (Poezia origjinale)

    Këto ditë në qiejt e botës ka nisë të fluturojë avioni model Boeing 737 800 i linjës AirAlbania, i pagëzuar me emrin e Migjenit, poetit të dashur të melankolisë. Dhe me gjasë, shumë shqiptarëve që do të ngrihen në qiell me emrin e poetit, do t’u vijnë ndërmend vargjet e tij të pavdekshme. E veç librave, në formën e tyre më të magjishme ato vargje strehohen, brenda dorëshkrimeve origjinale, në letrat e zverdhura ku ai rrëshkiste dorën mbi 80 vjet më parë, aty, në dosjet e krijimtarisë së tij, të cilat ruhen në fondin personal të Migjenit në Arkivin Qendror të Shtetit. Në ato dorëshkrime gjendetnjë pjesë e qenies së tij. Ndërsa shfleton mes fletëve të njërës prej dosjeve me krijimtari poetike të Migjenit ia vlen të ndalesh tek “Vetmija”, një poezi himn ku sundon shpirti i tij melankolik. Për lexuesit tanë e sjellim të plotë si më poshtë bashkë me fotot e dorëshkrimit të rrallë të poetit.

    Vetmija

    Më plak mërzitja

    Që vetmija më sjell,

    Përbuzja, urrejtja

    të gjithë sendet m’i mbshtjell

    dhe kam shum anmiq

    të liqë

    në këto sende pa shpirt.

    Nuk flasin

    as sy s’kanë

    Por mue m’bahet

    se aty janë

    vetmë që të më plasin

    zemrën.

    Së paku të më shajnë

    – I mallkuem!

    Së paku të më tallin

    – I vnuem!

    Së paku të më këndojnë

    – I yni Zot!

    Ose të më thonë

    – Jeton kot!

    Të flasin, të flasin se fjalë due

    në ket vetmi me dëgjue

    Ose të më tregojnë historinë

    e tyre, autobiografinë

    ndosht’ atje do gjej gjasim

    me jetën teme pa tingllim

    që në vetmi po e kaloj-

    dhe spo dij a rroj a s’rroj

    Sendet heshtin. – Sa të pa mshirë!

    Më bajnë dhe unë të hesht me pahir,

    Pse gojë s’kanë

    Dhe nuk flasin

    Aty janë

    Vetëm të më plasin

    Zemrën teme që po vuen

    Dhe ën mërzi vetveten truen.

    13 –VI/37, Pukë.




    5 views

    Shkrimet e fundit