Kronika që flasin


Abdurahim Ashiku

HAPA NË ARSIMIMIN SHQIP TË DIBRANËVE

Kronika që flasin, pa zë, në kohë dhe hapësirë...

Vjelur nga një arë e madhe plot dëshirë...

Kam shkruar për shkollën shqipe në Dibër, në dy të parat, në përvjetorin e 60-të të shkollës shqipe në Trebisht dhe të shkollës shqipe në Peshkopi, nxënës i të cilës kam qenë në fillim të viteve ’50.

Kam shkruar edhe për shkollën shqipe në Lurë, mësuesin e saj të parë, bisedë në përvjetorin e saj.

Kam shkruar dhe shkruaj për shkollën shqipe, tash njëmijë kilometra larg vendlindjes, për mësues vullnetarë që u mësojnë fëmijëve si ta shkruajnë, ta lexojnë dhe ta këndojnë fjalën e bukur të shqipes. I kam mbledhur ata mësues të rilindjes së gjuhës shqipe në një vend ku ajo ka qenë mbi skarën e prushit të këndellur nga shovinizmi grek, në tehun e hanxharit osman e helmit mesjetar, në katër libra me katër tituj të ndryshëm e një si fill përçues “Rilindësit e kohës sonë”. Kam kaq fotografi të vjetra e të reja sa arkivi i