Krijuesi i Kukullave


Fatmir Terziu

(Fragment në progres)


Dikur ishte një djalë. Paksa ndryshe. Ndryshe, fare ndryshe nga ajo që njihej në jetën e atjeshme të djelmoshave. Dukej si i pushtuar nga lakmia. Ngjante, madje dhe i tmerruar nga dështimi. Nëna dhe babai i tij interesoheshin në jetë vetëm për një gjë. Pasi ai u erdhi dhuratë nga Zoti, ata u tërbuan pas tij, edhe pse u binte në sy aq shumë sjellja e tij fëminore. Sytë e tij ishin thuajse me ngjyrat e qiellit, kur errësira do të binte mbi to. Shfaqej vetëm me ngjyrat e tilla të mistershme në sytë e tyre, ngjyra që vetëm një djallush si ai do t'i kishte. Ishte pigment i shkëlqyer, i kuq, i ndezur. Si një virmilion i vërtetë. Rrethi i tillë ngjyracak shtrihej në periferi të horizontit kaftinë, dhe qasej disi ngjyrë vjollce në afërsi të fryrjes së faqeve. E kafta me këtë ngjyrë vjollce dukej sikur e korruptonte tërësinë e asaj lëkure qumështore, ndërsa shihej se ngjyrimet gërshetoheshin përmes padukshmërisë së errësirës, që u ngjante se perceptohej brenda shpirtit të tij. Pikërisht aty, dhe vetëm aty, dukej sikur nëna dhe babai i tij shihnin një demonush vocërak. Dhe që atëherë ata u hutuan, edhe pse bënin shumë e shumë pas tij. U përhumbën. U eksituan. Ama jetuan me këtë dhuratë Hyjnore …

Jetuan, por qëndruan larg, mjaft larg, larg nga ekzistenca e tij. Dhe kështu, ngadalë e ngadalë, dashuria e tyre filloi të zbehet. Ky djalë kishte një emër. Një emër, që prindërit e tij e harruan shpejt. Edhe pse emri i tij përkonte me emrin e një luleje të dashur, një lule që e kishin për zemër, ata filluan ta shkulnin këtë dhuratë gjithandej, madje edhe nga fotografitë. Flitej tashmë për mosekzistencë. Për mosekzistencën e tij. Ai ishte thjesht një…, një ëndërr e shfaqur dhe e zhdukur tashmë për ta. Ndërsa, tek të tjerët, ai sërrish quhej Dandoleon.

Mendja e Dandoleonit ishte tashmë një mendje specilisti. Dhe kjo mendje kishte shënjuar vetvetiu dhe shkurtesën e emrin. Quhej Dando! Ai tashmë vetvetiu, gati-gati transformonte gjithmonë gjithçka. Me transformin kuptohej dhe pasuria. Me pasurinë e tij nuk bëhej fjalë fare. E vetmja herë që prindërit e tij komunikuan ishte kur ai shtrëngoi dorën me një nga armiqtë e tyre të hershëm. E panë kur u takuan me duart në qafë. Madje dhe buzët i kishte gati flakë për flakë. I ndoqën në tërë atë zjarr. Ata u takuan, u përqafuan si dy të dashuruar dhe folën vetëm për monedha, ar dhe punë.

Dando thuajse ishte i tërbuar. Pas kësaj ai dukej gjithnjë i zënë, gjithmonë duke punuar. Gjithnjë duke numëruar paratë. Nuk ekzistonte asgjë tjetër për të. I mjaftonte ajo që kalkulohej dhe mbetej tek syri i tij i kuq zjarr, pra pasuria. I mjaftonte vetëm paraja. Ëndrra e pasurisë e bënte sikur të kishte të gjithë universin në duart e tij. Fundja për dy prindërit e tij, ai kurë nuk kishte qenë thjesht një fëmijë… Dhe ashtu Dando e kishte menduar gjatë. E kishte sajuar dhë një përrallë…

Në sytë e Dandos, gjithkush dukej narcist, dukej se po lahej brenda një ambushtie me xhelozi, frikë dhe shpresa të mëdha.

Qeshi kur e dëgjoi një zë.

„Eja fëmija im! Eja, gjunjëzohu para meje!“ u ngjir ai zë.

Ai u habit, por nuk bëri ndonjë mëdyshje, edhe në vetvete dukej sikur gajasej, dhe vazhdoi drejt ati zëri. Ai u gjunjëzua tre metra larg. Pastaj ngriti kokën. Njeriu që i foli dukej gati si një shtyllë e lartë betoni. U përkul paksa dhe e shikoi në sytë e tij ngjyrë vjollce dhe i pëshpëriti në vesh: „Ti je ndryshe nga të tjerët“.