Komedia Hyjnore


Komedia Hyjnore

Dante Alighieri

Kënga I

(Shqipërim nga Astrit Lulushi)


Në mes të rrugëtimit të jetës

Veten e gjeta në një pyll të errët,

Udhën e drejtë e kisha humbur.


Ah unë! sa vështirë e kam të them:

Ç’ është ky pyll i ashpër dhe i egër,

Që frikën ma përtërin në mendje?


E hidhur është, vdekja pak më shumë,

Për të përshkruar atë që gjeta,

Por do të flas për të tjerat që pashë.


Nuk mbaj mend të them si hyra,

Aq i përgjumur isha që nga koha

Kur udhën e vërtetë humba;


Pasi arrita rrëzë një mali,

Aty ku lugina merr fund

Zemra fort m’u drodh;


Hodha sytë lart, shpate pashë

Veshur me afshin e tokës,

Si tymi që mbulon çdo gjë.


Pastaj frika u qetësua pak

Mjaft kishte duruar e fshehur

Në liqenin e zemrës time

Natën që kisha kaluar

Aq shumë me rrënkime.


Dhe si ai, i cili me një frymë

Lëshohet nga deti në breg,

Kthehet rishtas në ujin e rrezikshëm,

Dhe sheh;


Shpirtin që shkon përpara

Dhe mbrapa përsëri kthehet

Për të parë udhën e hapur

Që më kurrë nuk humbet.


Ja aty, ku filloi e përpjeta,

Një panterë e shpejtë si drita doli,

Me lëkurë me njolla mbuluar.


Kurrë nuk i hoqi sytë nga unē,

Por s’më pengoi në rrugën time.


Agimi, mëngjezi i parë, erdhi,

Dielli hënën dhe yjet perëndoi,

Ishte koha e Dashurisë Hyjnore.


Sa bukur, me vete thashë,

Ugur i mirë ishte edhe

Lëkura e larmishme e kafshës së egër,


Por pa shijuar mirë këto mendime

Një luan i madh përpara më doli.


Kundër meje ishte nisur

Kokëlartë, i uritur, i tërbuar, aq sa

Edhe ajrin nga frika e bëri të dridhej;


Ja më tej, një ujk, me uri të madhe,

Dukej se ishte ngarkuar

Me zellshmëri ndaj meje;


Pashë gjithashtu njerëz

Që endeshin të humbur!


Kjo më rëndoi aq shumë

Sa malit vendosa të mos i ngjitem.


Si ai që gëzohet kur fiton,

Dhe kur humbet,

Qan për çdo mendim të tij.


Të tillë më bëri kafsha e egër,

E cila, duke ardhur drejt meje

Më shtyu atje ku dielli hesht.


Ndërsa po nxitoja tatpjetë,

Përpara më doli një person,

I cili dukej se kishte

Shumë kohë pa folur.


"Ki mëshirë për mua", i thirra,

“Qofsh hije apo njeri i vërtetë!"


"Nuk jam njeri”, m’u përgjigj,

“Por njeri dikur isha,

Nën Julin u linda, megjithëse vonë,

Jetova në Romë nën Augustin e mirë,

Gjatë kohës së Perëndive të rreme.


Isha poet dhe i këndova

Birit të Anchises, që iku nga Troja,

Pasi Ilioni u dogj.


Po ti ç’do në këtë vend të zymtë?

Pse nuk i ngjitesh malit të bukur,

Që është shkak për çdo gëzim?"


"Tani, ti, mos je Virgjili dhe burimi

Prej nga lumi e fjalëve rrjedh?”

Iu përgjigja turpshëm me pyetje.


"Nga poetët e tjerë je nder e dritë,

Ti je Zoti dhe poeti im,

Je i vetmi nga i cili mora

Stilin e bukur që më ka nderuar.


Ja bisha, më bëri të ndërroja udhën;

A më mbron dot, sepse

Nga frika i tëri po dridhem?”


"Ti duhet të marrësh rrugë tjetër",

Më tha, kur më pa duke qarë,

“Për të shpëtuar nga ky vend i egër;


Sepse kafsha që ankohesh,

S’ lejon të kalosh në rrugën e tij,

Dhe të shqyen po e ngacmove;


Ka natyrë të pamëshirshme,

Asnjëherë nuk e fsheh lakminë,

Edhe kur ha sa ngopet,