top of page

Komedia Hyjnore


Komedia Hyjnore

Dante Alighieri

Kënga I

(Shqipërim nga Astrit Lulushi)


Në mes të rrugëtimit të jetës

Veten e gjeta në një pyll të errët,

Udhën e drejtë e kisha humbur.


Ah unë! sa vështirë e kam të them:

Ç’ është ky pyll i ashpër dhe i egër,

Që frikën ma përtërin në mendje?


E hidhur është, vdekja pak më shumë,

Për të përshkruar atë që gjeta,

Por do të flas për të tjerat që pashë.


Nuk mbaj mend të them si hyra,

Aq i përgjumur isha që nga koha

Kur udhën e vërtetë humba;


Pasi arrita rrëzë një mali,

Aty ku lugina merr fund

Zemra fort m’u drodh;


Hodha sytë lart, shpate pashë

Veshur me afshin e tokës,

Si tymi që mbulon çdo gjë.


Pastaj frika u qetësua pak

Mjaft kishte duruar e fshehur

Në liqenin e zemrës time

Natën që kisha kaluar

Aq shumë me rrënkime.


Dhe si ai, i cili me një frymë

Lëshohet nga deti në breg,

Kthehet rishtas në ujin e rrezikshëm,

Dhe sheh;


Shpirtin që shkon përpara

Dhe mbrapa përsëri kthehet

Për të parë udhën e hapur

Që më kurrë nuk humbet.


Ja aty, ku filloi e përpjeta,

Një panterë e shpejtë si drita doli,

Me lëkurë me njolla mbuluar.


Kurrë nuk i hoqi sytë nga unē,

Por s’më pengoi në rrugën time.


Agimi, mëngjezi i parë, erdhi,

Dielli hënën dhe yjet perëndoi,

Ishte koha e Dashurisë Hyjnore.


Sa bukur, me vete thashë,

Ugur i mirë ishte edhe

Lëkura e larmishme e kafshës së egër,


Por pa shijuar mirë këto mendime

Një luan i madh përpara më doli.


Kundër meje ishte nisur

Kokëlartë, i uritur, i tërbuar, aq sa

Edhe ajrin nga frika e bëri të dridhej;


Ja më tej, një ujk, me uri të madhe,

Dukej se ishte ngarkuar

Me zellshmëri ndaj meje;


Pashë gjithashtu njerëz

Që endeshin të humbur!


Kjo më rëndoi aq shumë

Sa malit vendosa të mos i ngjitem.


Si ai që gëzohet kur fiton,

Dhe kur humbet,

Qan për çdo mendim të tij.


Të tillë më bëri kafsha e egër,

E cila, duke ardhur drejt meje

Më shtyu atje ku dielli hesht.


Ndërsa po nxitoja tatpjetë,

Përpara më doli një person,

I cili dukej se kishte

Shumë kohë pa folur.


"Ki mëshirë për mua", i thirra,

“Qofsh hije apo njeri i vërtetë!"


"Nuk jam njeri”, m’u përgjigj,

“Por njeri dikur isha,

Nën Julin u linda, megjithëse vonë,

Jetova në Romë nën Augustin e mirë,

Gjatë kohës së Perëndive të rreme.


Isha poet dhe i këndova

Birit të Anchises, që iku nga Troja,

Pasi Ilioni u dogj.


Po ti ç’do në këtë vend të zymtë?

Pse nuk i ngjitesh malit të bukur,

Që është shkak për çdo gëzim?"


"Tani, ti, mos je Virgjili dhe burimi

Prej nga lumi e fjalëve rrjedh?”

Iu përgjigja turpshëm me pyetje.


"Nga poetët e tjerë je nder e dritë,

Ti je Zoti dhe poeti im,

Je i vetmi nga i cili mora

Stilin e bukur që më ka nderuar.


Ja bisha, më bëri të ndërroja udhën;

A më mbron dot, sepse

Nga frika i tëri po dridhem?”


"Ti duhet të marrësh rrugë tjetër",

Më tha, kur më pa duke qarë,

“Për të shpëtuar nga ky vend i egër;


Sepse kafsha që ankohesh,

S’ lejon të kalosh në rrugën e tij,

Dhe të shqyen po e ngacmove;


Ka natyrë të pamëshirshme,

Asnjëherë nuk e fsheh lakminë,

Edhe kur ha sa ngopet,

është më i uritur se ç’ishte.

.....

Prandaj mendoj për të mirën tënde,

Më ndiq, do të jem udhërrëfyesi yt,

Në këtë terr të përjetshëm,


Ku do të dëgjosh vajtime,

Do të shohësh shpirtra të thyer,

Që qajnë secili për vdekjen e dytë.


Do të shohësh edhe të kënaqur,

Brenda në zjarr,

Që një ditë shpresojnë të kthehen”.

.....

"Poet, të lutem, më shpëto

Nga gjithë kjo errrësitë,

Më trego rrugën për atje ku the:

Të shoh portën e Shën Pjetrit,

Dhe ata të pashpresë”.


Pastaj vazhdoi më tutje,

Dhe unë pas i shkova.

38 views1 comment

1 Comment


I nderuari z, Lulushi! Me pelqeu shume shqiperimi juaj. Jam njohes shume i mire i italishtes, por jo i latinishtes. Meqe erdhi rasti, ju pergezoj per ekstratet, per filosofine dhe filosofet e lashte greke. Ne menyre te vecante me pelqeu Artikulli Analitik studimor: "Perralla te koheve te harruara". Ju uroj suksese. Faleminderit, Myslim Maska, ATHINE.

Like

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page