KOALICION


KOALICION

Nga Fatmir Terziu

Motër “Zhurmë”, Vëlla “Klithmë”

do ta kuptonim

britma është gjithmonë e padurueshme,

grishëse, hutuese,

dëgjimi, shurllimi, trishtimi,

zëri i paarsyeshëm që zhbiron

largësitë e cipalit së kokës.

Motër “Zhurmë”, Vëlla “Klithmë”

Do të kuptonim? Si ndihmë?!

Zhurmë dhe Klithmë

dikur ishin shkrirë mirë -

munded të ishin formuar së bashku,

në formulën kohë pas kohe,

në pëllëmbë të duarve të Zotit

dashurisht së bashku në pafundësi

presioni, mjegulla dhe stigma e të ftohtit.

Ata ende janë një endje e veçantë,

mbushin themelin material të pamendësive

ndërmjet vetë zërave të planimetrive

që i sollën në jetë duke riskuar kohën

dora e Majtë dhe e Djathtë e Zotit,

para se të zhurmonin Tokën.

Ju e dini Fillimin:

Kur hynë Qiejt të shkrepëtijnë

(Kështu që mendjet nga burrat dhe gratë

pranonin ekzistencën e tyre si Një)

dhe atëherë Toka

ishte krijuar me vetëm një Zë.

Zoti lëvizi duart e Tij

(dhe Foli përmes tyre)

Toka, pa formën, e flaku të pavlefshmen:

Fjala në dorën e Zotit

U mrekullua me Dritën e Gjallë,

burimi i Gjërave në pah tej Kaosit

për kë ishte ëndërruar vallë?

Në kupolën e saj pafundësia,

shtriqej si një Jehonë e pakapshme

Zoti, dukej, natën dhe ditën,

kishte më shumë se një qëllim

të modulonte psherëtimën,

të ndante dritën me errësirën

e gjitha u tha dhe u bë në Një

ishte krijuar me vetëm një Zë.

Dhe klithma, duke ndjerë qëllimin

u xhelozua dhe u pushtua nga ndjenja,

pa interpretuar vërtetë arsyen “e rëndë”

si e tillë iu drejtua Zotit me shenja

u ndodh të ishte e ngjirrur nën dhëmbë

nga zhurma në timbrin e veshit,

kaq afër, në formë tallavaje u çbend

nisi biseda, dhe pse…pse… pse?

Pse nuk mbeti Zhurma,

pjesë e bisedës me ne?

Zhurma, në momentet kritike të motit

pasi Krijimi tashmë ishte ftilluar,

ia ktheu edhe ajo shpinën Zotit

poshtë veshëve të saj të shurdhuar

u bë një shenjë amorfe e Globit,

ndaj s’duhej më duruar.

Fjala u përpoq t’a mbante mënjanë

klithmën e saj të paparë

në një mjedis që bëhej më i ftohur

gjë që Zoti e kishte menduar si në përallë

me Fjalën e thjeshtë duke folur.

“Çfarë është duke bërë Zhurma,

Perëndia ime?”

E pyeti klithma, e shurlluar për herë të parë.

“Unë nuk e kuptoj.” i tha Zoti, me një zë të butë,

por kjo tashmë nuk është më përallë

në atë harvadisje tallavi turbulluese llaçi

i shtoi një shans të dytë me të urtë,

se vetëm ajo mund të mbetej ilaçi,

kur zhurma vetëm t’i flak matanë trutë.

E në këtë urti të Fillimit

nata kishte filluar Tokën për ta errësuar

me gjasa se ishte planifikuar prej shkrimit

kohën e Kohës për ta mbretëruar,

klithmën mbeti më pas duke e joshur

me shpirtin e saj intrigues e të lodhur.

Dhe Klithma filloi të zvarritej,

aty ku lakuriqësia vetëpëlqehej të krihej

në të gjithë këtë harbutëri psherëtima fryhej,

aty ku zhurma me delikatesë mund të fshihej,

e kështu si ardhje e zhurmshme prej fillimit,

mbeti për këtë skenar të sotshëm të filmit.

Zhurma u bufat në ekran kur pa veten

i bëri të gjitha gjërat që të treten.

Kështu Zhurma dhe klithma

bashkë pozonin.

Larg Prezencës së Krijuesit

vetë Zotin e injoronin.

Tani zhurma po e bën punën e saj

klithma është e tëra me të palë

dhe rinë e mburren përditë me radhë

se ky Koalicion është i Madh?!

Në fakt kjo është një histori e vdekur

…na ishte njëherë Zhurma

…na ishte dhe Klithma

na erdhi Kaosi, na mbyti errësira

mot mbas moti u kashtis vetëm Turma

pyet dhe nuk di se kush është e mira.

Motër “Zhurmë”, Vëlla “Klithmë”

Do të kuptonim koalicionin…? Si ndihmë?!

50 views

Shkrimet e fundit