Jeta nuk matet nga numri i frymëve që marrim


Jeta nuk matet nga numri i frymëve që marrim

Fatmir Terziu


Aty mbeti vetëm e pathëna. E pathëna ishte edhe në shumës, edhe në njëjës. Edhe femërore. Edhe mashkullore. Edhe asnjanëse. Edhe… askush nuk dinte më shumë. Gruaja e tij vdiq në fillim të vitit dhe Ai e ndoqi atë, duke lënë përgjithmonë penën aty mby tryezën e tij në muajin që pasoi vdekjen e saj.

Sa ironike. Ai kishte mundur të shkruante diçka kaq elokuente dhe kaq të përshtatshme. Ai shkrim mbeti poshtë penës së tij:

Paradoksi i kohëve tona në histori është se ne kemi pasur rrugë dhe ura që na lidhnin me Botën, por i kemi shembur që të mos na vinte “armiku”. U kemi vënë dinamitin. U kemi hedhur bombën. Kemi pasur pasaportën që nuk donte asnjë vizë për në Botë, por e kemi grisur duke e larë me lotë. Kemi pasur hapësira të mëdha, por u zvogëluan nga pikëpamjet tona të ngushta.