JA TEK TE KAM


Bajame Hoxha


Tek të kam e tek më ke,

unë këtu, ti larg atje,

as të shoh e as më sheh,

vallë ke ikur përmbi re?!


Shoqja-shoqen ndjejnë zëmrat,

pran`e pranë të sjellin ëndrrat.

Vitet ikën, unë kot i ngas,

oh, për ty, do qaj, do plas…!


Unë qaj këtu... ti qan atje…

Më kërkon e më s`më ke,

ku më humbe e si të humba?

Jetët vrarë si me plumba…


Zëmra ime mbet e mjerë.

Nuk më zbutet shpirti vrer.

Ta dish mirë o jeta ime,

s`shtyhen ditët me kujtime!


Ti zgjat dorën ndër kujtime,

flokëve thellë dhe gushës sime.

Kohërat, kërkon t’i afrosh;

brenda gjoksit t’më shtrëngosh.


Zgjohem, zgjohesh ndër agime…

Me mall shumë e lot ndër sy.

Veç në ëndrra, dhe kujtime,

më puth mua, e të puth ty.


Kur rrjedh loti, ndez një mall,

dhe përtërin këtë dashuri.

Aq sa të shkundet det e mal;

do të puthemi unë e ti.


Rendin vitet e shpresa rritet;

për një puthje thjesht mbi buzë…

Mirëpo s`mundet të arrihet;

sepse jeta na përbuz!


Mbaje zjarrin brenda lotit,

po ashtu dhe unë si ti.

Kur të vijë fund` i motit,

ndoshta jemi gji më gji!


Ndjenjat, puthjet njëri-tjetrit

larg nga larg po ia dhurojmë.

Vjen zhgënjimi rreth pasionit,

vetëm qajmë e më s’durojmë.


O dashuri, pse s`flet njëherë?!

ti je ndjenjë, përse nuk flet?

Oh, ti je aq shumë e thellë;

vjen çdo natë e më gërget!


Ky moment vjen si pranverë,

gjithë blerimin ma përqas!

Gjinjtë ndezur mban ngaherë,

zjarr’ i saj zëmër plot gaz…


Në çdo agim me prush në gji,

Vjen kjo ndjenjë plot ëmbëlsi.

Në mot me shi e në të ftohtë

Ësht’ e ëmbël, zjarr e ngrohtë.


Fshehur mbetën sa shumë gjëra,

në tëndin gji ashtu në timin!

Kohës i lutesh, dhe i thua: