Ishte në korrik...

Të dua

Nga Fatmir Terziu

Ishte në korrik. Ishte në kalendar.

Një datë. Një ditë. Një javë.

Tridhjetë e dy të tillë ikën ngadalë

e ne mbetëm të dy me po atë fjalë.

Ajo fjalë na ndjek ditën dhe natën

asnjë ëndërr veç saj më nuk na cyt

duke përkëdhelur atë kapim mesnatën

ndërsa zjarret e saj na ndizen në fyt.

Është ajo fjalë letër dhe stilolaps

me të shkruajmë me buzë e me sy,

memorjet që kemi lënë bashkë pas,

i kthejmë bashkërisht në poezi.

Me atë fjalë si nektari për bletën

jetës i shtrydhim vetëm mjaltë,

kush kërkon të shijojë vërtetë jetën,

le të betohet vetëm në atë fjalë.

Ajo fjalë për ne u bë si një kult,

ishte dhe kishë, ishte dhe xhami,

ishte rruga jonë e shtruar pa kusht

me betimin tonë deri në pavdekësi.

Ishte korrik. Ishte në kalendar.

E shënuar me ar në një ftesë,

u bekuam bashkë në atë datë

pos betimit „deri sa të vdesë“.

Ishte 8 korrik. Ishte dhe vapë.

Njësoj si sot atëherë me mua

për familje bashkë bëmë kontratë

me zjarrin që na ngjizte: „Të dua!“