Ishte kjo çmenduri?


Yllka Sinani Thompson


Refugjatja nga Lancaster tregon për ikjen nga Shqipëria bashkw me fëmijët


Yllka Sinani Thompson iku nga lufta civile në vendin e saj në Shqipëri 22 vjet më parë dhe më pas ndërtoi një jetë të re në Lancaster. Këtu është historia e Yllkas e treguar me fjalët e saj …


Ne shpesh sfidohemi nga lajmet në televizion për tragjeditë e anijeve të papërshtatshme të mbingarkuara me burra, gra dhe fëmijë që përpiqen të kalojnë Kanalin Anglez, ose njerëz të pajetë të gjetur në pjesën e pasme të një kamioni. Disa njerëz shprehin simpati kur preken nga imazhet e një babai që mban fëmijën e tij të vdekur në krahë dhe disa flasin me përbuzje dhe gjykim pa e ditur arsyen e vërtetë pse këta njerëz kanë marrë këtë udhëtim të rrezikshëm. Çfarë i bëri këta njerëz të lënë gjithçka që kishin ndërtuar gjatë gjithë jetës së tyre, shtëpinë, familjen dhe miqtë e tyre? A u treguan trafikantët të vërtetën e vërtetë për udhëtimin e pabesë dhe rreziqet e mundshme apo u përpoqën t'i mashtrojnë ata?

Mashtrimi mund të arrihet kaq lehtë në situata të tilla dëshpëruese. Njerëzit që duan të shpëtojnë jetën e fëmijëve të tyre janë të përgatitur të bëjnë gjithçka për t'i shpëtuar jetës së tmerrshme që po jetojnë. A do të kishit bërë të njëjtën gjë për të shpëtuar jetën e fëmijëve tuaj?

Epo, 22 vjet më parë mora të njëjtin udhëtim, pa e ditur se do të përfundoja në pjesën e pasme të njërës prej këtyre kamionëve për shkak të gënjeshtrave dhe mashtrimit të të tjerëve që donin të përfitonin nga situata ime e dëshpëruar. Ishte një kohë në tetor. Atë mëngjes para se të largoheshim shikova përreth shtëpisë që e projektova dhe e ndërtova nga toka. Kopshti ishte plot gjelbërim, plot fruta dhe lule që rrethonin shtëpinë si një shall i bukur.

Isha vetëm në të 30 -at dhe me gjithë ulje -ngritjet ne kishim arritur të arrinim pothuajse gjithçka që kishim planifikuar. Ne kishim dy fëmijë të bukur, shtëpia jonë ishte ndërtuar për shijen tonë dhe kishim një biznes të suksesshëm, (autobuza që bënin udhëtimin nga kryeqyteti Tiranë në kufirin e Greqisë, Kakavi). Derisa një ditë papritur na u desh të linim gjithçka dhe të largoheshim. Emocionet e përziera luajtën në mendjen time pasi isha i trishtuar për t'u larguar, por më pas i lumtur për të shkuar. Unë hyra në kopsht. Aroma e limonëve që vareshin në degë dhe pemët e portokallta të arta të cilat ishin vërshuar nga frutat e reja mbushën ajrin.

Unë shikova nga dritarja e makinës derisa drita qelibar që derdhej në verandë u zbeh dhe maja e çatisë gri u zhduk plotësisht. Ndjeva ankthin e së ardhmes së panjohur ndërsa largoheshim nga shtëpia jonë. Agimi u ul në horizont, dhe ndërsa dielli ngrihej ndriçoi ngadalë qytetin, duke shkëlqyer në dyqanet e braktisura dhe ndërtesat e rrënuara. Vendi që doja ishte zhdukur. Qyteti i zhurmshëm dhe i zhurmshëm i Tiranës kishte pushuar së ekzistuari, duke u kthyer në një qytet fantazmë. Sa më shumë që largoheshim aq më shumë ndjeja një zbrazëti të thellë; dhimbja dhe trishtimi brenda meje u rritën. E ndjeja buzëqeshjen time duke u zbehur si jeta që po linja pas. Doja të bërtisja në mënyrë që kjo nyjë frike dhe pasigurie të dilte nga trupi im.