II.- NE E DIMË KUSH JEMI!


Fahri Dahri, studiues

2.- Një dukuri e ndryshme në pamje, por e njëjtë në brendi.


Është një e vërtetë që na bën të jemi shumë krenar në atë që "vendasit" autoktonë Ballkanikë, historikisht kanë bashkëpunuar në të gjitha përballjet e armatosura kundër çdo pushtuesi ardhës në trojet e këtij Gadishulli. Është kjo një e dhënë historike që sqaron plotësisht dhe vërteton protobanorët e Gadishullit tonë.


Bashkëpunimi mes vendasve autoktonë ballkanikë, tregohet edhe në një shkrim të z. Elvi, botuar në gazetën "Zemra shqiptare", dt. 18/10/2020 me titull: "Komitët shqiptarë në foto dhe dëshmi të panjohura të fillimshekullit XX"


Bashkëpunimi "mes vëndasve" Ballkanikë, duhet lidhur me ngjarjet historike në kohën dhe rrethanat përkatëse, po ashtu nëpërmjet rrugës intuitive, studjuesit ndihmohen për të arritur në zbulimin e mashtrimeve dhe të fshehtat historike.


Shkëpusim një frazë nga shkrimi i z. Ervi, në artikullin e mësipërmë:

"... këta komitë krejtësisht të panjohur, që mbase të tillë do të vijojnë të mbeten sa u përket emrave dhe mbiemrave të tyre, po që gjithsesi mund të cilësohen si shqiptarë nga qeleshet që kanë krenarisht në kryet e tyre".


Në këtë rast, studjuesi përqëndrohet tek "qeleshja" nëpërmjet së cilës zbulon të fshehtën se në përbërjen e komitëve të fillimshekullit XX kishte dhe shqiptarë.


Nisur nga ky fakt, më duhet që të depërtoj edhe më thellë për të vërtetën historike. Nuk është e nevojshme të ndalemi në argumentin se sa të thella janë ndikimet e institucioneve fetare, të cilat me predikimet e tyre kanë arritur deri në tjetërsimin etnik të individëve dhe grupnjerëzve të ndryshëm, sepse një fakt i tillë është i provuar dhe i pranuar edhe prej vetë konvertuesave.


Ne, shoqëria e sotme njerëzore, e njohim të vërtetën që disa institucione fetare, ndryshe nga misionet e tyre, kanë kryer me mjete dhe metoda ndëshkuese detyrime të konvertimeve të besimeve "fetare". Këto fakte, na bëjnë të vetëdijshëm se në foton e paraqitur, të gjithë personat, "komitat" janë vendas autoktonë. Ecim më tej me gjykimin. Të cilësuarit e banorëve të Gadishullit Ballkanik "vendas", në ato periudha kur luftohej për mbrojtjen e territoreve nga pushtimi i të huajve, zbulohet e vërteta se pavarësisht nga efekt i konvertimeve fetare që disa quhen shqiptarë, disa maqedonas, disa serb, bullgarë apo grekë, janë të gjithë të etnisë iliro-thrake. Rezultati është i qartë: ardhësit luftonin kundër vendasve, në kërkim të zaptimit të trojeve të të tjerëve; vendasit luftonin kundër të huajve në mbrojtje të trojeve të tyre autoktone.

Pra vendasit, autoktonët ballkanikë të fiseve pellazge, iliro-thrakasit, shqiptarët luftonin kundër pushtuesve të huaj, që njihen nga historia.


Etnia jonë pellazgjike, më pas ilire, është sulmuar në vazhdimësi prej shteteve të huaj.

Tashmë gjithkush e ka informacionin se armiqësia e të tjerëve ndaj nesh qendron në "Nyjen Gordiane", e cila gjen mishërim tek "lidhja e vendosur, e pa tolerushme, e fortë e shqiptarëve me identitetin kombëtar të përcaktuar nga etnia, gjuha, zakonet, hapësira territoriale e shtrirjes së tyre dhe tek e vërteta e pa kontestuar, prejardhja jonë pellazgo- ilire".


Ndaj këtyre bazamenteve mbështetës që zotërojmë ne shqiptarët, të huajt, kushdoqofshin ata, si dhe organizmat konspirative, i kanë vlerësuar dhe i vlerësojnë si qendrime destabilizuese si në rajon dhe më gjërë. Është kjo e vërtetë që ndër shekuj jemi në shinjestrën e sulmeve asimiluese. Të huajt, janë një shumicë bllokformues kundër një populli më të parë në këto troje. Prandaj ne luftohemi në gjuhë, në tradita, në zakone, në territore dhe në kompaktësinë fisnore e familjare. Na luftohen heronjtë tanë, disa në përpjekje për të ulur vlerat e tyre; të tjerë, përfshi dhe "kokëboshët" tanë, duke u a ndërruar identitetin etnik me përkatësinë e besimit fetar të tyre.


Shigjetime këto, tepër të dukshme ndaj të cilave kërkohet vigjilencë, unitet dhe bashkëveprim frontal për të mos lejuar depërtimet e huaja, të cilat shpesh fshihen me petkun e Globalizmit, si ç'vleresimet e kufijve, të nacionalizmit etj, si dikur "internacionalizmi" ose "proletarët nuk kanë atdhe", të cilat siç i shikojme koha i ka "derrmuar".


Gadishulli ynë, deri në vitet e para të shekullit e XIX-të (1808) quhej Gadishull Ilirik dhe banohej nga ilirët, thrakët, maqedonasit, dakët etj. të cilët, nga përafërsia fisnore pellazge, në komunikimet mes tyre kuptoheshin si rrjedhojë e ngjashmerisë gjuhësore.


Këto fakte historike, nisur edhe nga trajtimi i mësipërm, na shpien pa mëdyshje në konkluzionin se banorët e gadishullit Ilirik ishin fise pellazge. Shekujt më vonë, ndikimi agresiv i disa besimeve fetare, dyndjet sllave, aziatike, etj. kanë krijuar shkëputjen mes iliro-thrakasve (shqiptarëve), duke u "pagëzuar" disa si kombas serb, disa kombas grekë.


N