I padehur: Doja të isha i 500001-ti





Nga Fatmir Terziu


Mendova, „gota bosh nuk e deh njeriun“. Ishte dyshim? Ishte ndryshim? Ndryshimi im nuk ishte tek dyshimi. Anasjelltas?! Dyshimi ishte ndryshimi. Ndryshimi. Gota tashmë ishte thyer… dhe natyrshëm mbetej ndryshimi. Ndryshimi, mbeti koha që kam shpenzuar, më saktë ato pak minuta, kur shikoja copëzat e mbetura të gotave të thyera të binin në rrugicën e shtruar me fjalë të padëgjuara ndonjëherë më parë. Aty aksidentalisht e besoja edhe ndryshimin. Aty momentalisht e zverdhja edhe dyshimin.

Gjithmonë zgjatja dorën për të mësyrë në xhep, por për zotin, dora ikte në drejtim të paditur. Dhe natyrisht, duke mos gjetur asgjë. Dhe aty, dhe për aq kohë, midis ndryshimit dhe dyshimit, po dhe aq midis dyshimit dhe ndryshimit, mendja më saktësonte rimbursimin e pijeve. E përgjigjja mbetej vetëm gota. Habitesha duke menduar: „gota bosh e deh, apo nuk e deh njeriun“?! E at