I padehur: Doja të isha i 500001-ti





Nga Fatmir Terziu


Mendova, „gota bosh nuk e deh njeriun“. Ishte dyshim? Ishte ndryshim? Ndryshimi im nuk ishte tek dyshimi. Anasjelltas?! Dyshimi ishte ndryshimi. Ndryshimi. Gota tashmë ishte thyer… dhe natyrshëm mbetej ndryshimi. Ndryshimi, mbeti koha që kam shpenzuar, më saktë ato pak minuta, kur shikoja copëzat e mbetura të gotave të thyera të binin në rrugicën e shtruar me fjalë të padëgjuara ndonjëherë më parë. Aty aksidentalisht e besoja edhe ndryshimin. Aty momentalisht e zverdhja edhe dyshimin.

Gjithmonë zgjatja dorën për të mësyrë në xhep, por për zotin, dora ikte në drejtim të paditur. Dhe natyrisht, duke mos gjetur asgjë. Dhe aty, dhe për aq kohë, midis ndryshimit dhe dyshimit, po dhe aq midis dyshimit dhe ndryshimit, mendja më saktësonte rimbursimin e pijeve. E përgjigjja mbetej vetëm gota. Habitesha duke menduar: „gota bosh e deh, apo nuk e deh njeriun“?! E aty në fakt nuk mund të heshtja!

„Them se nuk mund t'i rimbursoni pijet, apo jo?“ Banakieri nuk qeshi. Unë pashë rrethin tim që bëhej më i vogël, i lodhur nga marrëzitë dhe pirja u bë dyshimi dhe ndryshimi i një shakaje. Shikimi u turbullua si rreshtimi i kokrrave të fasules me ngjyrë në një shishe me qelq të hollë. Dhe me çdo pije që pashë, kujtoja banakierin të familjarizohej me gotat bosh. Dhe po aq dhe me copëzat e tyre anembanë.

Një tjetër? Trokita lehtë mbi një shishe bosh. Përdora mënyrat e kopjuara dhe sigurisht dhe të miat. U qasa mbi banak me një buzëqeshje të pikturuar ngjashëm me vajzën në kornizën përballë. Padashje ajo po bëhej terapistja ime. Me atë terapi kisha harruar punën e pagesës. E fundja ishte pagesë. Po pas asaj pagese? Të gjithë qeshën sa u shqyen. E dini pse?

Dora e majtë kishte mbetur mbi banak, dhe e djathta nën një mjegull gri në të zezë që shfaqej si një ekran i zymtë në sy. Trupi? Eh sikur ta dija kush ishte trupi në atë moment?

E unë isha gjithandej. Vetëm aty nuk e di a mund të isha. Gota bosh. Gota të thyera. Copëza që iknin e vinin si të ishin flutura varrezash.