HUMBËS TË KËSAJ PRANVERE


Vullnet Mato

HUMBËS TË KËSAJ PRANVERE




Nëntëdhjetë ditët më të bukura,

me gjithë ngjyrat, që ka flutura,

kemi humbur nga kjo murtajë.

nga fillim-marsi, deri në maj...

Kemi humbur lulet e pranverës,

kemi humbur flladitjet e erës,

Kemi humbur njerëzit e farefisit,

humbëm panoramat e mjedisit.

Kemi humbur ligjërimet e zogjve,

duarshtrëngimet e shoku-shoqeve,

kemi humbur fqinjët në pallate,

humbëm plazhe dhe klube nate.

Kemi humbur krushq e dasmor,

humbëm vallëzimet dorë përdorë

humbëm datëlindjet, të bashkuar,

humbëm urimet, kur duhej uruar.

Kemi humbur soditjet, në vitrina,

humbëm bredhjet me makina,

ndryshkëm veturat, pa punuar,

ndryshkëm zërat, pa kënduar.         

Humbëm lokalet me miq të dashur,

humbëm bujarinë për të qerasur,

Kemi humbur kafet, tek ekspresi,

përshëndetjet: “Mirëmëngjesi!”.

Kemi humbur shëtitjet e magjishme

fundj