Gjinkallat po shtohen



Fatmir Terziu

1.Gjinkallat po shtohen


Dhe gjëmbaçët u shtuan

vdesin në gojëra të uritura gomarësh!

Dhe fijet e thata të barit gjithnjë e më të thata.

Dhe fusha

gjithnjë e më shumë fajtore ...

… pse u mbush me lëpusha,

pse u bë nevojtore

për lopë të hasdisura, për mushka.

Kjo është kaq e papranueshme!

Sepse akoma do të kesh mëshirë për kafshatën.

Buka e sofrës do të shtrohet në gjoksin tënd,

prerë nga shpata e psherëtima.

Gjinkallat po shtohen, deri në neveri

kumbimi i një shtrati të tjetërsuar,

vetëm ai tingull ka mbetur,

idiotësi

Kjo është kaq e papranueshme!

Sepse nuk vijmë vetëm nga e shkuara

jemi edhe e sotmja e huaj mëkatare,

nuk duam të humbasim dhe nga e ardhmja,

ku ka mbetur e jona,

si një çelës nga një kuti postare

dhe si një kalendar me telefona.

Prandaj ju dëgjoj çdo natë

nën sekretimin e fosforit dixhital

dhe nën ankimin e çmendur të pushit xheloz

ku hidhni fall me e pa filxhan.

Përditë e më shumë kotësi,

kotësi,

e papranueshme si trishtimi

kjo është idiotësi.


2.Burimi i Garit


Qielli është një shapkë,

lëre të pikturohet.

Ndaj po mundohem të gjej gjuhën e reve,

duke u përpjekur ta kuptoj me ty,

shqetësimin tënd,

përgjigjen që mendova se mund të derdhej si uji yt në gotë,

dhe unë kam mbetur me lotët e tu përtej syve,

mbi beton,