Frika


Frika

Fatmir Terziu


Ndodhemi si kurë ndonjëherë në farsën e një produkti asfiksues, jo-motivues. E përpara maskës në fytyrën tonë, gjithnjë në një sinkron me celularin, lajmin, mesazhin dhe ekranin, jo pak herë kemi ridëgjuar nga të afërm, miq e shokë, fjalët e mëposhtme më shumë se një herë: jini të patrembur. Mos lejoni që frika t'ju sundojë! Frika është armiku! Ironia e predikimit të patrembësisë mbetet stoike, pasi përgjigjja është se arritja e kësaj gjendje klishe nuk është ajo që nxit veprimin. Frika vetë e bën këtë. Mund të argumentohet se pa frikë, ne në të vërtetë nuk do të bënim asgjë.

Një filozof grek i shekullit të 1-rë dhe fillimit të shekullit të 2-të të e.s., dhe një eksponent i etikës stoike të shquar për qëndrueshmërinë dhe fuqinë e mendimit të tij etik dhe për metodat efektive të mësimdhënies, Epiktetusi, na e ka thënë mjaft herët këtë. „Në përgjithësi mos harroni se jemi ne që torturojmë veten, ne që krijojmë vështirësi për veten tonë, domethënë, mendimet tona e bëjnë frikën“, ka thënë ai. Frikë! Një emocion i fortë që jehonë brenda të gjithë nesh.

Duke u dridhur, duke qarë në padukshmëri, si përgjigje ndaj asaj që dëshirojmë të mos e hasim, një shqetësim i tillë e udhëheq shpirtin në një udhëtim errësire. Zvarritet ngadalë, e pastaj duke marrë shpejtësi me vrull në ato mendje të lodhura nga këto drithma, derisa ta helmoj plotësisht tërë ndjesinë. Dhe ndjesia, si një ndjesi e tejlodhur nga pyetje dhe përgjigje të shtrënguara në itinerari