Editorial: Sir Keir Starmer dhe e nesërmja e tij

Ed Miliband doli përpara publikut me një përpjekje pothuajse të dëshpëruar për t’i dhënë Keir Starmerit një thellësi emocionale që ai vetë rrallë arrin ta projektojë. Sipas Miliband, ajo që “e zemëron më shumë Keirin në këtë vend” është “ndarja e klasave”. Është një formulë e njohur e Partisë Laburiste, e konsumuar nga përdorimi dhe e shkëputur nga gjuha reale e njerëzve që jetojnë brenda asaj ndarjeje. Fjalët tingëllojnë mirë në sallat e konferencave dhe në intervista, por rrallë përkthehen në bindje popullore apo autoritet politik.

Miliband e shoqëroi këtë me një deklaratë personale, thuajse një letër motivimi në stil UCAS, ku insistonte se Starmer është i shtyrë nga “pasioni i zjarrtë” për padrejtësitë e vendit dhe për nevojën për t’i ndryshuar ato. Por pikërisht këtu qëndron hendeku: pasioni i deklaruar nuk ka prodhuar ende një narrativë bindëse se si këto padrejtësi do të adresohen, kush do të paguajë koston politike të reformave dhe kush do ta mbajë përgjegjësinë kur vendimet të jenë të pakëndshme.

Andy Burnham, nga ana tjetër, ofroi një mbështetje më tokësore, por po aq të dykuptimtë. Kryebashkiaku i Mançesterit të Madh këmbënguli se ai gjithmonë e ka mbështetur Starmerin, ndërsa njëkohësisht sugjeroi se Partia Laburiste duhet të “anohet plotësisht” drejt jetës reale të njerëzve që përfaqëson. Thirrja e tij për “stabilitet” në parti është e arsyeshme në letër, por ironike në praktikë, sidomos kur vetë Burnham do të kishte qenë një figurë unifikuese nëse do t’i ishte lejuar të kandidonte në zgjedhjet e pjesshme të Gorton dhe Denton.

Këto deklarata, nga Miliband dhe Burnham, zbulojnë më shumë për gjendjen e Partisë Laburiste sesa për forcën e udhëheqjes së Starmerit. Janë mbrojtje që duken të detyruara, më shumë se bindëse; janë përpjekje për të mbajtur gjallë një autoritet që tashmë perceptohet si i brishtë. Në vend të një fronti të qartë dhe të vendosur, publiku sheh një parti që flet me shumë zëra dhe me një nervozizëm të fshehur.

Vetë Starmer, ndërkohë, përpiqet ta zhvendosë vëmendjen tek kostoja e jetesës – një temë reale, urgjente dhe thellësisht shqetësuese për qytetarët. Ai ka këmbëngulur se kjo është çështja kryesore për publikun dhe, objektivisht, ka të drejtë. Por problemi është se publiku ka një vlerësim edhe më të ulët për vetë Kryeministrin sesa për partinë e tij. Pa autoritet personal, edhe kauzat më të drejta mbeten pa zë.

Në Westminster mbizotëron sot një qetësi e çuditshme, jo ajo e stabilitetit, por ajo e pezullimit. Partia Laburiste po shfaq një unitet formal, me deklarata besnikërie që ngjajnë më shumë me rituale sesa me mbështetje reale, ndërsa heshtja e deputetëve skocezë përballë thirrjeve të Anas Sarwar për largimin e Starmerit flet më shumë se çdo deklaratë publike.

Pyetja themelore mbetet e pandryshuar: a ka nevojë Britania për më shumë deklarata pasioni ndaj problemeve, apo për një lider që di si t’i zgjidhë ato, si të mbajë me vete një shumicë parlamentare dhe si të qëndrojë në kurs edhe kur presioni politik kërkon një kthesë të menjëhershme? Pavarësisht qetësisë aktuale, dilema në Westminster nuk është më nëse Keir Starmer do të largohet, por kur. Dhe nesër janë Pyetjet e Kryeministrit – një tjetër moment ku kjo qetësi mund të rezultojë vetëm pauza e fundit përpara përplasjes së radhës.