top of page

DY MËSUES...


DY MËSUES TË TALENTUAR TË FSHATIT


Nga Mentor Serjani


Kemi pasur, dy mësues të talentuar të fshatit, njëri si regjizor, tjetri si muzikolog, të dy drejtues të për

mirëfilltë artistikë. Që pas Çlirimit të vendit e deri në vitet '80, të shekullit të XX-të, jeta kulturore-

artistike në fshat, ishte në një nivel të lartë. Organizoheshin mbrëmje tematiko-dëfrimi, kishte

shfaqje estrade, jepeshin koncerte me këngëtarë me muzikë të lehtë dhe polifonike. Bëheshin

darka festive me mish të pjekur. Në drejtimin e aktiviteteve të tilla kishte një rol të

jashtëzakonshëm mësuesi i fshatit. Mbaj mënd, festimet e 30-vjetorit të Çlirimit të Atdheut.

Mësuesit tanë kanë qenë me talent. Rinia e fshatit e asaj kohe dha një variete me skeçe,

parodi, këngë, kuplete etj. Salla e Vatrës së Kulturës, ishte e mbushur plot. Në fund ishin disa të

rritur, ku mes tyre, ishte dhe Qëndro Kola, nga Nivicë-Bubari, dhëndërr në fshatin tonë. Më

kujtohet që ai shkroi një letër dhe ua dha konferencierëve, që të përsëritej një parodi eJaho

Serjanit «Po ndërgjegjen ku e ke?» - «E harrova në bufe!», si dhe skeçin e Margarita e Kristaq

Tutulanit, që luhej nga Xhelil Bashari, Dashuri Memi e shumë të tjerë në role të ndryshme.

Luanin rolet e tyre edhe shumë të tjerë, si Trifon Ahmati, Myftar Ahmati, Dragushi, Nadiri Duka,Fildesa Bashari etj,sepse

këta u pëlqyen më shumë dhe u duartrokitën. Kështu ishte tradita atëherë. Vatra e kulturës ishte

plot me libra dhe abonime në revista e gazeta të ndryshme. Meritë të veçante ka këtu mësuesi i

fshatit në atë periudhe Sezair Qejvani, si regjizor dhe drejtues artistik, të cilit fati, më vonë do t'i

rezervonte një fund tragjik duke u djegur me '’napalm’’ në zbor (stërvitja e rezervistëve) e asaj

kohe. Me këtë rast, nga lartësitë e moshës dhe kohës, kujtojmë me nostalgji ato ditë të arta të

fëmijërisë dhe mësuesin e dashur e të apasionuar.

Por fshati ynë, si pjesë e Labërisë, kishte si traditë këngën dhe vallen polifonike. Ndërsa për

vallet, vallen labçe, si ajo e burrave, ashtu edhe ajo e grave janë të veçanta: e para, e zbuluar

dhe dokumentuar në kinofilm nga muzikologu i talentuar shqiptar, Prof. Ramazan Bogdani e

Agron Xhagolli, në vitin 1983, ndërsa e dyta e zbuluar, (për disa nuanca të veçanta si

valëzimi,etj) nga valltari i njohur Sotir Qirjazati, dhe e dokumentuar nga Instituti i Kulturës

Popullore (Folklorit) dhe Radiotelevizioni Shqiptar, në festivalin kombëtar në Gjirokastër, me

1978. Në këtë festival, nuk ishte e lehtë nga ana emocionale, të dilje para mijëra e mijëra

shikuesve nga e gjithë Shqipëria dhe diaspora. Dhe këtë përgjegjësi e morën përsipër dhe e

çuan deri në fund, i gjithë grupi i grave dhe veçanërisht, heqësja, prirësja e valles Luftije Duka, e cila në këto


momente që poshkruaj nuk jeton më. Por kush do të punonte me aq pasion për këngën dhe

vallen, për ta konsoliduar, dhe përcjellur më tej në breza? Sigurisht, një mësues tjetër i talentuar

i fshatit tonë, një njohës pasionant dhe interpretues perfekt i polifonisë…dhe ky ishte i

paharruari dhe shumë i dashuri, mësuesi i fshatit tonë, një nga normalistet e Elbasanit…Rakip

Memi.

Grupi polifonik i fshatit, mori pjesë në disa festivale në rang ndërmarrjeje, (ish-NB Lukovë), ku

janë nderuar edhe me çmime. Si këngëtarë janë dalluar: Fildesa e Margarita Bashari, Nafiz

Xhaferi, Burim Xhaferi, Besime Memi, Godo Xhaferi, Nail Ahmati etj, etj.Në korin e ansamblit të NB

Lukovës kanë marrë pjesë Shkëndije Memi, Jaho Serjani . Fatkeqësisht, këto pasuri, me vlera

kaq të mëdha, për historinë dhe kulturën e fshatit nuk janë të regjistruara, apo edhe të

dokumentuara me fotografi apo me ndonjë shkrim, në shtypin e kohës, pasi autoritetet e Partisë

dhe të pushtetit në atë kohë, nuk I kanë vlerësuar.

Pasuri të tëra kulturore e shpirtërore, të humbura, të përvetësuara apo të shpërdoruara, nga

mosdija, nënvleftësimi e indiferenca. Shumë gjëra sot nuk ekzistojnë më: (gramafoni),

biblioteka etj. Qëndra e zerit, me altoparlant për kohën, ishte ngjarje e madhe, se jo të gjithë kishin

mundësi për ta blerë, mungojnë radjoja, magnetofoni (i ardhur nga KQBP të Shqipërisë),

fizarmonika etj. Këto nuk mund te shërbenin më, në kushtet e reja të krijuara, por ama mund të

shërbenin si një bazë muzeale, për të treguar kulturën, historinë, folklorin, etnografinë e fshatit

për atë periudhë. Sidoqoftë , mësuesit, si përçues të dritës dhe të dijes, falë edhe aftësive të

tyre, duhen falënderuar nga ne brezat pasardhës, që kemi qenë bashkëkohës dhe kemi punuar

me ta, duhen falënderuar nëpërmjet këtij shkrimi, duke dhënë kontributin tonë në dokumentimin

e historisë. Mirënjohje për këta mësuesa që kanë dhënë ndihmesën e tyre, jo vetëm në

edukimin e brezave, por edhe në fushën e artit dhe të kulturës. Një punë kolosale që i shërben

fshatit, por që ata nuk u shpërblyen, kurrë veç «ndonjë» dekorate, edhe kjo për Sezairin, pas

humbjes së jetës në mënyrë tragjike.




64 views0 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page