Drita e yllit që u shua.



…përsiatje..


Nga Timo Mërkuri

Në orën 1.15 pas mesnate të datës 18 shkurt 2021 u shua në shtëpinë e tij në Himarë poeti Lefter Çipa “Nderi i Kombit”. Duke njohur kontributin e tij, shumëkuish këtë shuarje e hamendësoi si fundi i një epoke në iso-polifoni, por unë nuk mendoj aspak kështu. Unë mendoj se, në fakt hyrja e Lefter Çipës në fushën e iso-polifonisë është nisja e një epoke të re të ndritur në këtë gjini të artit gojor shqiptar, pasi ai mbi bazën e një tradite të kaherëshme, por të “ndalur në vend” për nga progresi cilësor, ai e ngriti këngën iso-polifonike në një stad më të lartë cilësor, më bashkë-kohor dhe konkretisht:

I-Leftër Çipa kur hyri në fushën e artit gojor, gjeti një tip kënge iso-polifonike “këngë pleqërishte”, me një vijë melodike të shtruar, madje edhe kënga e të rinjve më shumë ishte me një ecje “pleqëishte” se sa me hovet e moshës. Kënga iso-polifonike e kohës “konkuronte” me tekst dhe jo me vijë melodike, pasi vija melodike ishte e “paracaktuar” në kuptimin që dihej tonaliteti i zërit të marrësit, apo i hedhësit, dihej deri ku ishte kufiri i “iso-s” etj. Në gjithë trevën iso-polifonike himariote dhe të Labërisë egzistonte afërsisht një mënyrë e të kënduarit në tipin “O shokë more”. Bënte përjashtim vetëm Himara