DIAMANTET E LOTËVE


Vullnet Mato

DIAMANTET E LOTËVE

Diamantet janë lotët e nënës Perëndeshë,

për bekimin e njerëzimit, kur u formua Toka,

mbrujtur nga vullkanet, kur magma u ngjesh,

t’i kishte të shtrenjtë, lotët e nënave bota.

Të ishte loti i Perëndisë, më e vlefshmja stoli,

për të gjitha gratë, që do bëheshin nëna,

të fiksohej nëpër unaza, deri në përjetësi,

të durojnë sytë e tyre, lotimet më të rënda.

Të derdhin lot motrat, kur dalin nga pragu,

të shkojnë në strehë tjetër, ku shumohen,  

të ndjejnë dhimbje, njerëzit e një gjaku.

që ato ndahet prej tyre, kur do martohen.

Të ndjejnë mëshirë, vjehrra me vjehrrin,

kunatat, kunetërit, kur nusja derdh lot,

se diamantet e saj, thyejnë mermerin,

thyejnë xhamin dhe zemrën më të fortë.

Të qajnë fëmijët me kuje, kur dalin në jetë,

që ta çmojnë nënat, lindjen e çdo fëmije,

si krijesën hyjnore më të çmuar, se jeta e vet,

diamantin me shumë karat dhembshurie.

Të ndjejnë dhimbje gjithë burrat zemërgur,

nga rrëketë e lotëve, të grave të tyre,

që vuajnë përbrenda e nuk ankohet kurrë,

por e thyejnë vuajtjen, me diamantet e syve...

Nëna ime ka qarë për mua, aq shumë herë,

derisa vdiq si pisha, që loton dëborën e dimrit,

sepse ika i vogël, të gjej punë pyjeve me erë,

dhe m’i la lotët në një unazë me gur xhevahiri...  

21 views

Shkrimet e fundit