DHURATA


Odise Kote

DHURATA Tregim. Babazoti qëndroi i palëvizur në stolin e tij. Ca më tutje, Lora, kokëkuqja, stërmbesa e vogël gjashtëvjeçare, gërmonte dheun e thatë me një dru që e ngulte fort. Donte të hapte themele për shtëpi pylli. Pak më poshtë, në kutinë e vogël prej llamarine, glistrat, karemat e grepave flutur po ngjiteshin sipër në kërkim të lirisë. Dy linjat me fillispanja të forta ishin hedhur tutje në vorbullën e ngjirës që rrotullohej ngadalë. Jeshile në të zezë ishte ngjyra e ujit që lëvizte me përtesë përposh. Frynte veriu ngallmuar. Era rrëmbente lehtë gjethet e vjeshtës, delikate gjer në pikellim dhe i shpinte atje ku dëshironte. Diku në një ferrishte, syri i mëllenjës në levizje ngjante se i lutej Zotit. Kërkonte qiellin. Koha për t’iu frikësuar fluturimit është kur je poshtë në tokë. Kur je lart në ajër, është tepër vonë. Nuk ka më kuptim. Retë e lidhura komb, kapelja e shirave, mezi qëndronin mbi majën e ca plepave gërdallë që shponin qiellin e zbehtë. Babazoti e morri me vete kokëkuqen e vogël në peshkim. Fshehurazi. Ja, ashtu, ju këndyell trilli plak atë paradite. Kundër parandjenjës të së shoqes. Hopa, e ngriti kaliboza në qafë dhe dolën nga deriçka e pasme e shtëpisë. E hypi në biçkletën e vjetër. U nis. Kur të kthehej, qortimit kapriçoz, gërryes e shpotitës të gruas do ti përgjigjej me të qeshurën e tij gurgulluese si një rrëkezë uji kristal që zbret nga e çara e shkëmbit. Tetëdhjetë e gjashtëvjeçar ishte ende i fortë. Eshkë. Me damarë blu, që fillonin nga duart e holla, të gjata e deri në qafën që ngjante se do këputej dafrunga prej peshës së viteve. Edhe sytë blu. E shoqja, i pëshpëriste gjithmonë me qortim : Njerëzit të japin çmime, kurse vetëm Zoti jep shpërblime. Ti nuk ke më nevojë për një trofe. Po ku dëgjonte eshka …! Po të goditej dhe ca bëhej zjarr. Ëndërro shumë, por mbaj mend se ëndrrat e pa bëra janë thjesht ëndrra. Hiçëgjë. Ja kështu i mbushte veshët përditë Lorës, a thua se ajo i kuptonte punët e ngatërruara të jetës dhe misteret e botës. Ëndërro dhe bëj një gjë, qoftë dhe fare të vogël, po bëje ama, çdo ditë, thellohej ai, si të ishte president i ndonjë ferme a kompanie të madhe - dhe për ta bërë atë, kujto gjithnjë se duhet vendosmëri dhe disiplinë ! Lora përplaste ndezullisht doçkat e trëndafilta, e përqafonte fort babazotin dhe atë çast paqja e fitonte gjithë kuptimin e saj të vërtetë. Babazoti i mbante ende mbyllur sytë shkrepëtitës, sy blu dhe dukej sikur këtë e bënte për të thadruar pëllumbat postarë të fluturonin drejt tij. Në letrat e fshehta të tyre sikur priste të vinin përgjigjet e të gjithë brengave të jetës. Me siguri. I priste symbyllur. Priste të mbushte duart me dhurata e pastaj të dëgjonte violinat e per