top of page

DASHURIA E SIRENËS


DASHURIA E SIRENËS

E nxitur nga një gojëdhanë çame


Një djalosh u mahnit nga një sirenë

Që shfaqesh bregdetit hera -herë

Gjithë bukuritë deti asaj ia kish falë

Kaltërsia e qiellit pa re, syve saj dalë


E mbante në mendje, zemra djegur

Dimri e kish tharë, vera e kish pjekur

Deti dhe sirena për të kishin kuptim

Ndali Dielli dritën, Toka s' kish rrotullim


Dukesh dhe zhdukesh, luante me të

Por dhe vetë sirenën, mendja po e lë

Një natë stuhia, lloha e hodhi në breg

Zemra i theri djalit, shkoi dhe e gjet.


Në një kasolle i qëndroi djali mbi kokë

Ajo rrallë hapte sytë, ëmbël i thoshë:

"Në se durim pate plot dyzetë ditë

Do të jem e jotja, me të detit prikë."


Ai i çartuar, marrosur nga kjo dashuri

" S' dua prikë, mahnitem hireve, të dua ty"

Roje natë, ditë, filloi të tretej djali i ri

Admironte sirenën, të vetmen dashuri.


Atë, pas gjurmëve e gjetën shoqet e saj

"Çou, shijo thellësin e detit, luaj me dallg'

Djali do faqen e shpatit, jehonat në mal.

S' jeni për njëri -tjetrin, ëndrra duhet ndalë"


Tani ishte sirena që priste të djalit zgjim

E prekte, premtonte dashuri me përgjërim

Helmuar, zemërcoptuar n' udhën për kthim

Kaluan 40 net', për të s'kish më lejim.

13 views0 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page