top of page

Dallgët e tërbuara


Mikut tim me mustak të dendur

Sefedin Hasanit /Dino Asanajt/-atij që s’mund të ishte ai që dukej se ishte

Dallgët e tërbuara të jetës të çuan largë

Miku im me mustak të dendur.

S’të ndalën as lotët , as këlithjet, as vaji i s’yte amë.

S’të ndali as Kapeshnica, thjeshtësi e këndëshme e njeriut të saj gjallnik

S’ të ndali as vajzë e merakut me syrin e zi

vajza që bënte emërin tëndë në çarçaf për nusëri.

Herën e fundit,

Miku im me mustak të dëndur , në pijetore

të thash sa për të ndalur, ndofta për t’ngushlluar:

Shih çfarë atmosfere boemësh, sikur doje ti

Brengave të shtrirë rrokullisën të gjithë

Shiko bashkëndejasit e pijetorës “Borbardha”

Nga tym i dendur e shtegëtimet pa cak, të lodhur

Nuk dijnë nese janë njerzë a personazhe që luajnë ndonjë dramë absurdi

E ja- të gjithë dukeshin bukur

Pas përdes së trashë të dehjes.

Kokën rënduar nga rakia , me ballin plotë rrudha

Që moti kanë tejkaluar vitët e vjedhura të jetës

E mbajnë në dorë

Ëndërra gënjeshtër e përrallave të Holivudit

Shkëlqim marramendës kaubojsh në Las Vegas

Reklamat verbëruese, propaganda e tirazhit t’ paparë

Të cilat tretin njeriun si një milingon të gjorë

Që darat e egoizmit ia bëjnë shpirtin cop

Ta kishin pirë mendjen si pijanik i sëmuar.

Unë ende flitja duke çuar ndonjë gëllënjkë

Për talentin tëndë të teatrit aktori

Se si për polic tamam e ke trupin,

Po, jo se jo

Ke syrin e butë e zërin të shkriftë

E merre në mendje idenë e regjisë naïve që,

Ti- sa fort që më bënë të qeshi-ti

Miku im me mustak të dendur

Ta luaje Stalinin në atë dramë t’ mallkuar!

Rradhitja unë kështu tabllotë jetësore,

Gjithëfare

E Ti, m’sa mund t’i ikje djallit të truar

si ikje magjisë së ëndërrës sate

N’ Amerikë të shkosh dhe tjetër s’ka

Të punosh fermer, po t’ngreu fati- artist

Fatbardhë të jetosh

Po një biznes fitimprurës- po se po

Miku im ëndërrues me mustak të dendur.

II

Peroni është i ftohtë, i ngushtë

Dhe ne të nemitur, të ngurtë

Bie shi i imtë, akull

E mua më duket se qëllojnë gjilpëra therëse

Trupin mbuluar ma kanë rënqethë pa numër

Si thika të vogla të mprehta që duan ta luftojnë ndarjën.

Ç’ janë këta që na rrethojnë?

Përse n’ bisedën tonë ndërhyjnë me “Lamturmirë”?

Them me vete dhe e di,

Zor të mbahëm burrë

Po shih ti, unë ia nis nga vaji

Unë i forti

Por unë nuk jam gur.

Nga këndët e hollit ndiej zë femre

Diç si kushtrim

Avioni për Njujork po ikën

Për ty miku im me mustak të dendur

Për kurtbetçiun e ndieshëm me lotët valë

Që ik nga ne fluturimthi, pa zhurmë e plotë mall.

Dhe vajte në kërkim të një fati të mire…

III

N’pijetorën “Borbardha “ s’ ka ndryshuar asgjë

Ende ëndërrues shtegtimesh ka n’at tym të dendur

Edhe ata dukën sikur ne dikurr, boem

Aktor të natyrshëm të ndo’i drame absurdi

Por nuk u flas atyre me skofi si ty

U flas si pa qef, me shumë munde disi

Miku im i butë me mustak të dendur.

Miku im i tretur n’Amerikë të ëndërres.

Dhjetor 1984

10 views0 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page