BURSAT E MBRETËRVE TË SHQIPËRISË


Pëllumb Kulla

Intervistë imagjinare dhënë Rudina Xhungës, në Dritaren*… (time!)


UNË: Urdhëro Rudina, hyrë në Dritare! Sqaroj ty dhe gjithë lexuesit e mij që edhe kjo është një intervistë e fundit, që trajtoj ty dhe zonjën Nexhmije. Po e fundit fare, ama! Kam reaguar në intervistat, kopje besnike të njëra tjetrës, që i bëre asaj kur mbushi 85 e pastaj 95 vjet. Dhe uroj që askush të mos të të ngacmojë më në 105 vjetorin e saj, kur t’i marrësh intervistën identike të radhës! Kurse sot, të falenderoj që më dhe rastin...

RUDINA: Rastin?! Kjo është intervistë imagjinare, zotëri! Ku e sheh ti rastin?!... Nga gërma e parë tek e fundit. E shkruar nga ty! Unë ty nuk do të të afrohesha kurrë për të të intervistuar. E kuptojnë lexuesit këtë?

Lexuesit e mi, po. Të tutë… Nuk ve dorën në zjarr. Urdhëro! Pyetmë çfarë të duash!

Nuk do të më japësh pyetje të përgatitura nga ty vetë?! Siç më akuzoje sikur m’i jepte ajo, që intervistova?

Ai qortim ishte një figurë satirike, Rudina. Kërkoj ndjesë. Ti, në këtë intervistën e fundit, e dije vetë se çfarë i pëlqente Nexhmijes ta pyesje.

Do të jemi seriozë?

Unë e kam vështirë, por do të përpiqem. Shakatë dalin të shpifura po nuk qenë mbështetur mbi gjëra serioze dhe të vërteta. Të garantoj vetëm që do të jem i vërtetë. Ti do të më besosh?

Të shohim. Nuk e di.

Ti para dy-tri ditësh, ballë zonjës Nexhmije, e dije shumë mirë që po dëgjoje një mal me gënjeshtra dhe besove. Mua, që nuk kam dërguar asnjë shoqe, apo shok shkolle, në botën tjetër, nuk më beson?! Mirë pra, si të duash.

Kur je lindur?

Mbreti Zog qe arratisur. Mbreti Enver nuk kishte nisur as jetën me parti dhe as atë me dashuri.

Zogu, në arratisje e sipër, para se të kalonte kufirin pat ndaluar në shtëpinë tuaj?

Afërsisht. Në shtëpinë përkrah. Por edhe ata njerëzit tanë ishin. Mua nuk më pyetën a ta pranonin, apo jo, në shtëpi mbretin. Sepse, siç të thashë, nuk më pyesnin dot mua, që nuk isha lindur ende. Por nuk do t’i kundërshtoja dot. Ata ishin zogistë. Pastaj mbreti i një vendi ndalon ku të dojë. Më vonë edhe presidentë, përshembull, Sali Berisha dhe Bamir Topi kanë ndaluar në shtëpinë time. Edhe Enveri, po të vinte puna…

Çfarë lidhje kishte gjyshi yt me mbretin?

Kanë qenë friends në fejsbuk!.. Hajde, mos zgjatemi tani! Gjyshi pat qenë shefi i rojeve të parlamentit të atëhershëm. Për atë ndalesë të shkurtër të mbretit, gjyshin e pushkatuan.

Ti, pra, konsideroheshe me prejardhje reaksionare. Biografi e keqe.

Si urdhëron! Shumë.

Kush ta hapi portën e Universitetit?

Nuk më pyete më parë, se kush ma pat mbyllur! Apo…

Jo, unë pyes: kush të lejoi?

Enver Hoxha! Dhe për këtë i jam shumë mirënjohës.

Fillove të tallesh tani?!

Aspak! Unë edhe tani e falenderoj. Edhe sot, pesëdhjetegjashtë vjet më vonë, e përsëris këtë. Falë atij unë po të jap sot këtë intervistë. Falë atij unë u bëra i njohur dhe me një farë rëndësie. Falë atij unë bëra një jetë mjaft interesante dhe të bukur mes artistësh të mrekullueshëm, kolegësh shkrimtarë, gazetarësh të talentuar. Falë atij, dyzet e ca vjet më vonë, edhe Berisha, më emëroi…

Nuk rri dot dy minuta pa bërë shaka?!

Nuk bëj aspak. Sikur të mos kishte ndaluar Enver Hoxha pranë tornos sime në repartin mekanik të uzinës “Enver” në atë 10 prill të vitit 1960… Po të mos më kishte vënë re kur i ngrita dorën, unë nuk do të isha kulturuar kështu si jam sot, nuk do të kisha shfaqur fytyrën në ekranin e TV shqiptar, ku pa lejen e tij nuk fluturonte dot as miza dhe nuk do të numëroja sot ata njëzet e ca libra të botuar! Me emrin që bëra, i nevojitesha dhe Berishës që ato ditë pat marrë përsipër të tregonte se komunizmi qe përmbysur dhe gjërat ishin krejt ndryshe tani…

Pse a nuk është ashtu? Nuk është përmbysur komunizmi?

Do të vijmë dhe aty, po lemë të të ritheksoj falënderjen ndaj fatit dhe ndaj atij që ndaloi tek tornoja ime në uzinë. Falenderimi im është një shfaqje kortezie, pa shumë interpretime përmbajtësore. Nuk është një poemë madhore për të, as një skulpturë monumentale, apo qoftë edhe këngë për udhëheqësin. Zotin Berisha, bile edhe mua, për ca vite na kanë thirrur “shkëlqesi”. Thjesht kortezi është! Nuk është se unë dhe Berisha shkëlqenim!

Por ti nuk je për Enverin aq mirënjohës sa thua me gojë. Me vepra ti ke nxirë gjithëçka… Ke shkruar 1001 të zeza për të, dhe për të shoqen. Atij, ti i detyrohesh…

Prit, prit! Mirënjohja ime është e sinqertë, por mbaron këtu. Tani, çfarë bëri ai duke më dhënë shkollën? Heroizëm? U hodh në lumë dhe më nxori në breg?

Pothuaj! Rregulli ishte që fëmijët e armiqve…

Fëmijët e pafajshëm të shqiptarëve, thuaj! Kush e pat vendosur atë rregull? Stalini? Apo vetë ai? Ai theu rregullin për mua, por nuk e theu kurrëmë për mijëra dhe mijëra fatkeqë të tjerë, që nuk i lejonte të drejtën e shkollimit, përfshi vëllezërit e mi. Pastaj