BOTЁ E ZHDREJTЁ


Qerim Skenderaj

Më mbërthen një duf i fortë,

Kthetrat mi ka vënë në fyt,

Bëj të mbrohem, por më kot,

Shkumë nga goja, lot nga sytë.

Më pushton një duf i marrë,

Të shfaros botën e ligë,

Atë botë që na ka vrarë,

Dhe na përdorë si çiflig.

Të shfaros botën e ndyrë,

Që njollos botën e mirë,

Si një botë e pafytyrë,

Fletë për liri…e të lirë.

Botën gatuar me gjakë,

Që kërkonë të na përdorë,

Për tu djegur përmbi flakë,

Si buratin e si qorr.

Botën që vrau natyrën,

Vrau punën dhe njerinë.

Gatoi vesin e mënxyrën,

Shkatërroi dhe dashurinë.

S’ka më lule ngjyrlëmuar,

As petale erëmirë,

Degë e gjethe janë helmuar,

Edhe vesa…pis, e nxirë!...

S’ka aromë që të të joshë,

Të gëzojë, të përtërijë,

Të puthësh e të lëvdoshë,

Sytë e buzët të ti ndrijë.

Ka veç helm që të dehë,

Lule që vrasin njerinë.

As mendon e as të njehë,

Lëndë e parë për në çmendinë.

Punës iu harrua emri,