Babushi dhe Xhushja


Burri i urtë që vuajti padrejtësinë. Babushi dhe Xhushja, -një cift i rrallë.


Imer Kallulli, xha Imeri, apo Babushi, siç e thërrisnin fëmijët e tij, por edhe të gjithë fshatit,

lindi në fshatin Sasaj, të Bregdetit të Jonit, më 2 mars 1915.I ati i tij, Hajredini, kish emigruar

qysh në rininë e tij, në Egjipt dhe, me fitimet nga puna e rëndë dhe e mundimshme, si

emigrant ekonomik, bleu një sipërfaqe toke, (që në atë kohë quhej «çiflig») në fshatin

Mavropull të Delvinës. Pas Luftës së Dytë Botërore, sistemi komunist, që u vendos në

Shqipëri, do ta zhbënte çdo gjë të fituar e të vënë me djersën e ballit, që nga prona e deri tek

e drejta për të jetuar. Do të ta shkruanin biografinë paria e fshatit e futur në radhët e

këshillave popullore dhe të frontit Demokratik. Do ta bënin ligjin komunistet pa shkollë e pa

brekë në bythë, e me rroba shollondure. Sikur të mos mjaftonte kjo, një rrethanë tjetër e

sikletshme dhe shtrënguese, ishte Emigrimi, që u quajt edhe arratisje, pasi shumë

emigrantëve nuk u dihej adresa, kurse të tjerë rezultonin të zhdukur, «pa nam, pa nishan».

Imeri trashëgoi pronën e blerë nga babai. Këtë tokë ata e mbillnin me misër, pasi mali i

Lavanit, që mbillej me grurë, nuk i plotësonte nevojat. Shpesh edhe fshatarët e tjerë që

blinin misër në Vurg, e bluanin dhe miellin e misrit e përzienin me atë të grurit dhe kështu

bëhej një bukë, që quhej MAMACE. Pas Çlirimit Imeri u quajt «çifligar» padrejtësisht, jo me

tokë të grabitur, por me tokë të blerë.

Para mbarimit të Luftës Nacionalçlirimtare, mbeti në Francë dhe nuk erdhi më njëri nga

vëllezërit e Imerit, Murat Kallulli, i cili pas mbarimit të Liceut të Korçës, në vitet '30-të, të

Shekullit të njëzetë, vazhdoi studimet e larta universitare për mjekësi. Të gjitha këto, që nuk

kanë asnjë sens në logjikën njerëzore e praktikat botërore dhe që nuk ekzistojnë as si

fantazi, do ta shpallnin Imer Kallullin kulak, duke e privuar atë dhe fëmijët e tij nga shumë

favore e lehtësira që jepte, regjimi për të tjerët. Por, siç thashë me lart, urtësia e tij, bëri që

t’i kapercente disa nga vështirësitë e kohës. Imeri kish bashkëshorte Selfixhenë(e datëlindjes 21/1/1921), të cilën nëna e saj e kish lindur me Jaho Maton, i cili u vra aksidentalisht në kohën e Zogut. Fëmijët e tij trashëguan genet e talentit e të mënçurisë, jo vetëm nga Kallullajt që ishin bij, por edhe nga

Matajt e Fterrës nga ku ishin nipër, nga nëna e tyre. Imeri me Selfixhenë patën dy vajza e tre

djem. Me zotësinë e tyre çanë mes veshtirësive. Anijeja (Nitja) punoi në Kombinatin

Ushqimor '’Ali Kelmendi'' në Tiranë. Nebahetja (Batua), në Agjencinë e Trasportit të Udhetarëve (në Stacionit e Trenit) në Fier.

Engjellushi, mbaroi gjimnazin në Tiranë, si dhe kursin e shoferave. Më pas punoi po shofer

në sistemin bankar në transportin e valutës. Hajredini (Dilja) mbaroi për teknik i mesëm

ndërtimi, po ashtu dhe Plotësimi. Këta kryenin edhe profesionin e muratorit, saldatorit,

elektriçistit etj. Kështu Imeri në shkollimin e fëmijëve, iu shmang profesioneve ideologjike e

kulturore që përgatiteshin në shkollat pedagogjike, të Kulturës, të artit, inxhinierisë apo

mjekësisë, ku kishte kerkesa të rrepta e strikte, sidomos në drejtim të biografisë politike. Në

kohën private ata kishin edhe Litërvinë (punishten e nxjerrjes së vajit të ullirit). Por me

qëndrimin e tij të matur dhe të zgjuar përballoi dhe kapërxeu me sukses, vështirësitë dhe

opinionet e kohës. Kështu, fshatarët e Mavropullit, flasin mirë për Imerin dhe gjithë

Kallullajt. Ai nuk sillej me ta si çifligar tipik, harbut, shtypës e gjakpirës, por si vëlla se edhe ai

vete ishte fshatar dhe se atë copë tokë e kishin blerë për bukën e gojës, dhe se e kishin blerë

me te ardhurat nga puna e krahut, ashtu siç punojnë edhe sot emigrantët, për të jetuar dhe

për të patur një shtëpi, ku të futnin kokën.

Kur filloi hapja e tunelit Tatzat- Sasaj, Vangjel Nusha nga Mavropulli (mësues), bënte stazhin

e kandidatit të Partisë dhe punonte fizikisht në tunel, por shkonte shpesh tek Imer Kallulli

dhe shiheshin si miq e jo si shfrytëzues e i shfrytëzuar. Po kështu edhe raste të tjera. Imeri merrte vetëm detyrimin nga fshatarët dhe pjesën tjetër ua linte atyre, ta ndanin vetë

prodhimin e misrit apo të grurit, për sa u takonin. Ky ishte një humanizem apo njërzillek i

treguar nga xha Imeri. Ishte shumë e rrallë në atë kohë që punëtori të flasë me kaq

dashamirësi për pronarin. Në vitet 1945-1946, Murati, vëllai i Imerit, dërgoi disa sende

ushqimore e veshmbathjeje që ti merrnin si ndihmë, si të dëmtuar nga lufta. Por xha Imeri

nuk i mori ato, duke i kthyer mbrapsht. Kështu, Murati, pagoi dyfish taksën e doganës.

Murati, duke e njohur mirë sistemin komunist, sepse kish jetuar pikërisht atje ku

triumfoi për herë të parë Komuna e Parisit, për të mos dëmtuar vëllezërit, nderpreu

korespondencën përfundimisht. Në vitin 1963, një delegacion i Ministrisë së Bujqësisë

shkon në Francë. Një nga pjesëtarët e delegacionit u sëmur dhe u shtrua në spitalin privat të

Muratit. Personeli shërbyes, mori menjëherë në Telefon Muratin se i sëmuri flet në një gjuhë

që nuk e marrim vesh. Por Murati e dinte se mbante marrëdhenie të mira me ambasadën

shqiptare në Paris dhe se ambasada jonë e kishte dërguar pikërisht atje. I sëmuri vuante nga