AS QË E KISHIM MENDUAR PULËBARDHËN


AS QË E KISHIM MENDUAR PULËBARDHËN


POEZI NGA QAZIM SHEHU


As që e kishim menduar pulëbardhën

Ajo klithte mbi det me një skaj intim,

Detit i shihnim vetëm dallgën

Ç`kënaqësi jep dallga me gjëmim...


Dikur letrat e dashurisë i quanim pulëbardha

Veç me një pullë i nisnim për fluturim,

Ky zog i bënte me flatra,

Zëri i tij saj na jepte ngazëllim…


Ka kohë, i harruam pulëbardhat

Pa i përshëndetur me dorë,

Se për të tjerë fluturojnë e vijnë kaq afër

Si shkëndija gëzimi madhështor…



KY MAL


Dashuria më sjell pranë këtij mali

Në gji të mbrëmjes pyllin sodit

Kërkoj me sy një ujëvarë

Që lumit poshtë i jep shpirt.


Po këtë mal s`do ta doja aq

Për një shkas trilli romantik

Sikur mos ishte poshtë tij një fshat

Dhe gra që lindin çdo vit…


Sikur mos ndizeshin dritat mbrëmjeve

Bori mos binin kthesave

Dhe hëna me lopatë të saj

Mos hidhte xhevahire nëpër dhembje…


Këtë mal nuk do e doja aq

Për ca përralla-legjenda mitike

Po të mos nxiteshin fjalët

Nga të fshehtat që ndrydh një mike…



NDODH


Ndodh që ne u takuam në rrugë

Njëri-tjetrit udhë nuk i hapëm

Ndodh ,dy re na duket sikur takohen

E nga takimi shkrihen, por nuk përplasen…


Sikur të ishim dy re ,sa mirë,

Duke u shkrirë me njëri -tjetrin

Do hidhnim mbi të kaluarën shi

Dhe së ardhmes do i hapnim diellin…


Po ne nuk jemi dy re,

Se fort jemi barrëtuar

Brenga e mërisë pa fre

Në shkëmb na ka gurëzuar



VERË


Filloi dhe vera me vapë të nxehtë

Me ajër që s`lëviz , i bllokuar,

Aty këtu, shfaqen të rralla retë

Në skaje qielli si të hutuara.


Nuk mund të rrihet jashtë

Ajri përcëllon ,dielli djeg,

Ditën e shan, i thua e mbrapshtë

Gjinkallen merr inat vërtet…


Me syze dielli kalon një bionde

Më e verdhë se dielli,si në film,

Asgjë s`të tërheq vëmendje

Mendimi thua s`është mendim…


Ç`ndodh vallë dhe ndihem si guak

Përse marr inat ajrin e mpirë

E di,vera asnjë faj s`më ka aspak

Sikur mos takoja një njeri të vështirë…



STREHIMI


Pashë një njeri në rrugë

Ishte ftohtë ,binte shi,

M`u dhimbs dhe si fugë

Vërtitej i gjori njeri…


I lagur i tëri m`u duk

Fërgëllonte e ligështohej,

Një zjarr të ndizja apo nuk

Ka më dashuri njerëzore…


Për një çast m`u duk si im vëlla

Ai ishte biond, flokëkaçurrel

Shiu derdhej në pikla të mëdha

I egër,mosmirënjohës,rebel…


Iu afrova,krahun i hodha

Dridhej i tëri nga rrebeshi,

Më pa me fytyrë të lodhur

Mezi buzëqeshi…


Nuk e pyeta pse rrinte në shi

Mund të qe udhëtar i vonuar

Ose i braktisur nga një dashuri

Zemrën e ndjente të pastrehuar….



VIJAT


Ndriçohet nata nga dashuria

Me brengë të poetit,

Nga vija e pëllëmbëve të mia

Shoh një udhë anës detit…


Të sjell sonte në mendje ty

Atë vragë ku desha të ec,

Natë, ngrohtë,pak vetmi,

Një rreze te dritarja ngec.


Kështu u thye vështrimi jot

Para çasteve të vështira,

Nga vijat e duarve të tua

Zgjatet rruga gjer te kinkaleria…


Çfarë mund të dhuroja unë ty