ARDHSH E BARDHË!


Dr Bardhyl Maliqi

Malli është oazi ku blerojnë përherë kujtimet. Dhe kur fillojnë të thinjen majat, lisat çelin bistakë të rinj më pranë rrënjëve. Kështu dhe Kolo Rigo është një lis në vjeshtën e moshës. Gjethet e verdha e të kuqërremta të drurëve fishkëllejnë për herë të fundit këngën e blerimit dhe ulen të prehen përgjithmonë në gjirin e tokës, të shpërndara gjithandej prej erërave, siç shpërndahen këto fletë të verbit poetik të Kolos në prehrin e dhimbsur të Nënë Zagorisë. Dhe kujtimet çelin tek rrënjët.


Jo më kot ndodh që sa më shumë të shtyhet njeriu në moshë, aq më shumë iu afrohet impresioneve te femijërisë dhe rinisë së hershme. E kur përreth trysnon shkretimi, kapja pas rrënjëve bëhet jetike për çdo akt ekzistencial. A do të mjaftonte vallë zëri gurgullues i sopranos zagorite Mimoza Kostare në emisionin e bukur “Ti që më rrite që vajzë, zëri impresionues i këngëtares së isopolifonisë Tefta Duda për migrimin dhe ashku shpirtëror i mësues Kolos për të mos e pasur nostalgjinë një oaz të detyruar? Fatkeqësisht jo! Emigrimet janë si vrimat e zeza, ato gëlltisin gjithçka. Nuk është më koha kur djalit të padalë s’i jepnin nu