ADHURIM HITAJ, LEPENICA, NUK JETON MË MIDIS NESH


Adhurim Hitaj Lepenica

ADHURIM HITAJ, LEPENICA, NUK JETON MË MIDIS NESH


Nga Enver Memishaj


Më 18 nëntor 2019 Adhurim Hitaj i tha lamtumirë kësaj jete, kësaj bote ku pa vëtëm zhgënjime…

I dha lamtumirën një barange që ç’binte jashtë binte brenda, asaj barange që të vetmit vizitorë të tij ishin mijtë e lagjes! Në të ftohtë e në të nxehtë aty jetoi, për 20 vjet, dhe po aty e mbylli jetën e tij plot vuajtje dhe mjerime.

Vlonjatë! Më 18 nëntor 2019 Adhurimi i tha lamtumirë jetës dhe asaj barange ku shkoi jetën e tij. Në shi, në breshër, në të ftohët e në të nxehet aty jetoi 20 vjet, në mjerim, në qendër të Vlores! Ishte nga ato pamje që kemi parë vetëm në filma. Një ditë, më tha ai, mora një qen dhe e futa brenda pasi binte shi. Qeni ndenji vetëm pak dhe doli e shkoi në strehën e një shtëpie. As qeni, thash me vete, nuk pranoi të jetonte në barangën time!

Adhurimi nuk kishte njeri të afërm. Perlati, babai tij, vdiq në vitin 1949, sapo ishte liruar nga burgu ku e kishin torturuar në mënyrë çnjerzore. Edhe Paqyzeja, mësuesja që u end fshatrave të Vlorës, vdiq shpejt duke e lenë të birin pa ndihmë dhe përkrahje.

Adhurimi u dashurua me librin, por dikur kishte dashuruar edhe një vajzë por burgu ia preu jetën në mes dhe ai shkoi nga kjo jetë pa krijuar familje, pa lënë gjurmë njerzore, por la gjurmë qytetare, emrin e tij, librat e tij, qytetarinë e tij. Në këto rrethana Adhurimi përfundoi në burg. Më kish thënë se e kishin torturuar, vuajti një burg të gjatë… Ligji kënaqet duke e dënuar qytetarin, thotë Balzaku, ndërsa shoqëria nuk kënaqet, pasi dhe kur qytetari del nga burgu, shoqëria jonë e tregon me gisht. Ai e kujton burgun me këto vargje:

Mua më shtynë, më ofenduan,

Më pështynë, me grushte më rrëzuan,

Me shkelma në trup më qëlluan...

Po kështu ka një poezi që tregon dhimbjen për 30 ditë të kaluara në birucë.