NËNA


Resmi Osmani

Tregim

NËNA

Admir Struga,që ishte duke ngrënë sillën, dëgjoi tringëllimën e telefonit në dhomën e ndenjies,që binte rrall pas daljes së celularëve.

-Urdhëroni, në telefon Admir Struga, po ju dëgjoj.

-Kapiten, sa mirë që u gjeta në shtëpi.Jam Eda, kryeinfermjerja e shtëpisë së të moshuarve. Zonja Makbule nuk ndihet aq mirë. Sot në mëngjes ka patur temperaturë të lartë, mbi 39. Mendova t’iu vë në dijeni kapiten.

- Mirë bëtë.Tani zgjuar është?

-Para 10 minutash po. Vetëm se është shumë e këputur.

-Po vij menjëherë.Mos është kovid?

-Jo.Ka marrë vaksinën.I bëm testin, e rezultoi negative. Duket se ka marrë një bronshit. E kemi akomoduar në një dhomë tjetër, ku mund ta kemi më mirë nën kujdes-tha infermierja-por ju lutem kaloni një herë nga unë në zyrë.

U vesh shpejt e shpejt, vendosi maskën antikovid dhe papritur ashensorin zbrit nëpër shkallë.

As njëqind metra larg pallatit prisnin taksitë. Mori njerën syresh dhe i dha adresën shoferit. Edhe pse kishte hyrë marsi, dita ishte e mugët dhe e ftohtë.Në të dy anët e rrugës, në këmbësoret shiheshin njerëz , burra e gra me maska në fytyrë. Makina, priti sa u dha sinjali në semafor dhe hyri në bulevardin”Gjergj Fishta” dhe mori drejtimin për verilindje.I heshtur, u ul nëndenjësen e prasme dhe befas iu përhitën pamje të së shkuarës:

Nëna,Makbulja, që të gjithë në pallat e thërrisnin zonja Bule, ngaqë kishte qënë mësuese e shumicvës prej fëmijëve të tyre, ishte tetdhjetë e dy vjeçe.

Pas vdekjes së të shoqit, inxhinier Strugës, sido që e dhimbshme, e mbajti veten dhe nuk e la ta pllakoste zia, mërzia dhe molisja e dhimbjes për atë që iku pa kthim.E tillë ishte jeta. Kishte fillim po edhe një fund. Jetonte me kujtimin e tij dhe dashurinë për dy fëmijët që tashmë kishin dalë në jetë. I bënte ballë përditshmërsë, kujdesej për veten dhe qeveriste shtëpinë. I biri, I diplomuar inxhinier mekanik, ende i pamartuar, përfitoi një bursë dhe shkoi në një shkollë pilotimi civil në Francë. Ndërsa e bija me të shoqin dhe fëmijët emigroi në Kanada. Mbeti fillikat, e vriste vetmia dhe e trishtonte shtëpia e heshtur. Kësisoj kaluan kohë. Sëmundja u shfaq tinëzisht si një hije, përparonte ngadalë: në fillim me marramendje të lehta, që më pas kaluan në dridhje të duarve dhe trupit e më pas humbje kujtese. E diagnostikuan me parkimson. Merrte rregullisht ilaçet, por dobia ishte e pakët. Sa vinte rëndohej. NUk ishte më zonjë e vetes, por prapseprapë , lëvizte, bënte Pazar, priste të njohurat dhe u shkonte për vizitë.

Pati biseda të gjata telefonike me të birin dhe të bijën dhe më në fund u tha se nuk ishte më zonjë e vetes dhe kishte vendosur të shkonte në një azil privat, ku do të kujdeseshin për të. Përsa kohë ata s’ i gjendeshin dot pranë, nuk i thanë as po as jo. Le ta vendoste vetë sesi i bëhej më mirë.

Dhe ashtu e bëri. Me pensionin dhe kursimet e saj në vite, ishte në gjëndje të paguante për shërbim cilsor e kujdes shëndetësor. Me këshillën e miqve zgjodhi azilin privat ”Pleqëri e bardhë”, që ndodhej rrëzë Dajtit, në një park plot blerim. I kishin dhënë një dhomë më vete, të pajisur me orenditë e nevojshme. Ajo u bë shpejt pjesë e bashkësisë së të moshuarve, shihte televizor, lexonte gazetat,librat dhe përditësohej me të rejat e vendit.

Kur u kthye nga studimet, Admiri u ndje i ndrydhur dhe i vetmuar në shtëpinë e heshtur e të mbushur me kujtime. Nga kornizat e vendosura në mure e sodisnin portretet e prinderve dhe te së motres me dy femijët e saj. Derisa u punësua në Ajr Albania, oficer i dytë në njerin nga aeroplanët e linjës Tiranë-Stamboll. E vizitonte të ëmën thuajse përditë, e më pas sa herë gjente kohë të lirë. Për të ishte torturë ta shihte sesi tretej ashtu dalngadalë, sesi hem mosha hem sëmundja, gjithnjë e më shumë ja mjegulluan mendjen. Ai qe tronditur kur kishte parë vetminë e saj, shkëputjen nga bota në dhomën ku lëngonte. Kishin nisur t’I shfaqeshin vegime. Herën e fundit ajo e kishte marrë për të shoqin, babanë e tij, i vdekur para gjashtë vjetësh.Admiri përjetoi topitjen e saj, humbjen e interest për jetën që bëhej jashtë mureve të dhomës së azilit, shkëputjen nga çdo kontakt me realitetin dhe të tashmen.Vetëdija ishte me të kaluarën, kujtimet e mjegullta, në të tashmen e saj, ajo nuk gjente asgjë ngushëlluese.

Nëna tashmë nuk i zotëronte më këmbët. Levizte në një karrocë me rrota.

Nuk mund të ankohej, për të kujdeseshin mirë: në shtatë të mëngjesit e lanin, e vishnin dhe e ulnin në karrigen me rrota dhe I jepnin mëngjesin.rrinte vetëm në dhomën e saj.Për të nuk kishte të nesërme, veç të shkuarës dhe të tashmes.Nuk dëgjonte radion se ish rënduar nga veshët.Të lexonte e kishte tepër të vështirë. Ekranin e televizorit e shihte turbull.Në dymbëdhjetë hahej dreka.E zhvishnin dhe e shtrinin në krevat. Një darkë të lehtë.Nata e gjatë me ëndërra, vegime dhe makthe, e kështu përditë.Admiri e dinte se nuk kishte ç’të bënte më shumë, përveçse ta vizitonte dhe ta shihte sa të ishte e mundur më shpesh.

Kur shihte të moshuarit e azilit, Admiri e dinte se kur njeriu bie në varfëri dhe vetmi dhe nuk është më i zoti i vetes, pas një jete të gjatë dhe aktive, ai thuajse zhvishet nga dinjiteti dhe identiteti, e kështu është i dënuar, i harruar, në rastin më të mirë, së bashku me të moshuar të tjerë, të braktisur e të shkatrruar, të përfundonin në ndonjë azil, që tashti kishin filluar t’i quanin “Shtëpi të moshuarish”! Shaka e hidhur e fundjetës, dënim i ashpër për të vetmen arsye se ke jetuar shumë dhe je plakur. Një ingranazh i konsumuar në mekanizmin shoqëror,që dallga e jetës I shtynte drejt bregut të hiçit dhe harresës tashmë të padobishëm, Si një hedhurinë, për tu përcjellë më së fundi në varreza.

Këto ishte duke menduar Admir Struga, kur taksia u ndal para portës së azilit.

Përshkoi koridorin e bardhë dhe pyeti një sanitare për dhomën ku e kishin vendosur të ëmën. Ajo i rrëfeu,të fundit djathtas dhe e përcolli për aty. Dhoma ishte më e vogël se e saja ku rrinte zakonisht. Ç’do gjë e bardhë. Pa që e ëma ishte shtrirë në krevat dhe shikonte tavanin me sytë që atij iu dukën më të mëdhenj e më të mjegullt se zakonisht.Fytyra e saj aq e dashur e dhembsur dhe fisnike, e tretur dhe rrudhur nga sëmundja, ishte përskuqur nga zjarrmia e etheve Duart e saj të dobëta nduknin mbulesën. Iu afrua krevatit dhe i mori dorën.

-Mirëdita, nënë.

Ajo i hoqi sytë nga tavani dhe e vështroi me sytë e përhumbur dhe i foli me zë të mekur që mezi dëgjohej.

-Erdhe bir, të prisja.-Pamja e saj, thoshte atë që ajo s’mund ta fliste me buzët e rreshkura,por nga sytë buronte malli i pashuar i nënës për birin dhe dëshira e pamundur për të folur me të birin.

-Erdha ,nënë, por mos folë se lodhesh.-U ul pranë, në karrige, pa ia lëshuar dorën. E pa me dhimbsuri fytyrën e saj të plakur e të lodhur me sytëe mëdhenj që shkëlqenin nga ethet.-Si ndihesh nënë? E pyeti ai, por e kuptoi se pyetja ishte e tepërt.