GRIM


GRIM

Fragment romani

FATMIR TERZIU


PROLOG


Një ulërimë e paparë, e pa ndjerë më parë mbushi ajrin. Djali hodhi armën dhe nxitoi drejt trupit, të shtrirë përkrah stendës prej druri. Burri para tij gati po shpërthente barkun, bluzën e tij të njomur me gjak. Sytë e tij filluan të mbusheshin me lot, ndërsa mbante babanë e tij në krahë. Duke u përqëndruar, burri përdori krahun e tij të lirë për të prekur faqen e djalit.

“Shshshsh. Është në rregull. E di që ishte një aksident,” - tha burri.

“Më vjen keq. Unë nuk kisha për qëllim të... Ne do të të çojmë në një spital,” – ndërhyri djaloshi i mbytur nga lotët që i dilnin jashtë si currila. “Mjekët do t’ju shërrojnë. Ju premtoj!”

Djali po dridhej si një plaçkë e varur në shkop dhe koka e tij u shtjell fort në gjoksin e babait të tij.

“Hej, ju do të jeni mirë, bir. Shikomëni mua!”

Ai u kollit papritmas dhe një lumë gjaku filloi të shpërthente nga goja,

“Unë të fal. Por më dëgjoni, nuk do të keni mundësi të më rregulloni. Nuk do të jetë e mundur të më ktheni në jetë. Vetëm, se unë e di dhe gjithmonë do të krenohem me ty, njeriun e madh, që do të bëhesh një ditë.”

Me atë frymë përfundimtare, duart e tij gati u këputën poshtë.

Ju duhet të kuptoni: kur një fëmijë hap sytë për herë të parë, ai është si një vemje. Ndërsa vitet kalojnë, rritja e tij matet me numrin e lëkurave që ndërron, ndërsa ai kalon në një version tjetër të vetes. Dhe për secilën lëkurë, që ai ngjesh, do të jetë një tjetër, i varrosur thellë brenda tij, nuk do të ketë më një lëkurë reale, ai do të gjej lëkurën reale, që do të afrohet drejt realitetit. Pastaj një ditë, ai do të mbytet vetvetiu në veten e tij.

Për këtë djalë të tillë, është koha të kërkojmë më tutje… e më larg. Për shumë vite ai do të konsumohet me mendimin se nuk është gati të jetë burrë. Ai do të refuzojë të largohet nga të papriturat e tij. Përfundimisht, ai do të harrojë botën që shtrihet përtej mureve të saj derisa të vijë dita më në fund, ku ai do të duhet të bëjë një zgjedhje: të mbetet një djalë ose të bëhet njeriu që babai i tij donte që ai të ishte.

Sakaq fjalët pasuan fjalët dhe rrjedha e tyre u bë një kryqëzim ndjesish mbi xhamin e asaj vile, ku sytë e një femre mbanin brenda tyre jo vetëm fjalët, pamjen e asaj skene, por dhe një vëmendje që sa vinte e bëhej palë me të gjithë atë pasqyrim të qelqtë.


I


Një zë i përzyer me mjaft zëra të tjerë, dukej se bënte kryeneçin në ajër, ndërsa qindra banorë të qytetit mbushnin dhe frynin rrugën që të shpinte nga Xhamllëku në atë ngarkesë të trafikut, që përkiste me minutat e orës më të vrullshme. Hijet e gjendjeve bënin garë me njëra-tjetrën dhe lëshonin hera-herës brirët, sikur donin të frikësonin tërë atë avullamë nën qelq e beton përreth tyre, ndërsa qielli ishte gri qëllonte të lëshonte ngutshëm lagështi.

Lutani ecte përtej vizave të bardha me një dosje nën sqetull dhe Lefteri me një kapuçino të ftohtë në dorë. Tutje, aty ku reklamoheshin të brendshme femërore, ishte Gjoni, që ngjante sikur donte të formonte një trekëndësh me kënd të zhdrejtë. Në këndin tjetër, ishte një djalosh i ri, që ecte si i hutuar. Fytyra e tij e rrumbullakët ishte shestuar nga qasja e ngutshme e hijeve, ndërsa vodhi një shikim të shpejtë në orën e dorës dhe shpejtoi ritmin e tij.

Një ditë si kjo, Gjoni me të vërtetë urrente t’a bënte një ditë pune. Një shpërqëndrim i menjëhershëm i tij. Gruaja që kaloi pranë tij, e preku padashje nga ana e djathtë, pastaj ngriti vetullat dhe holli vështrimin e saj në xhepin e tij të fryrë, ku diçka bënte dritë. Duke buzëqeshur në mënyrë të qetë, ai nxori telefonin e tij. Pasi shtyu syzet dhe i kaloi sipër kokës, ai nxori ID-në e Thirrësit. Sytë iu zgjeruan, dhe me ngut iu përgjigj thirrjes.

“Përshëndetje, jam Gjoni…, jam Gjoni duke ju folur.”

“Unë pres që ju të jeni gati për nesër,” - tha zëri në linjë.

“Sigurisht. Telefonata që unë urdhërova, mbërriti mjaft vonë natën e kaluar,”- u përgjigj Gjoni.

Gjoni kafshoi buzën dhe nxitimimthi kaloi një dorë nëpër flokët e tij të çrregullt.

“Megjithatë detyra juaj e fundit më la dy nga të mitë në burg” - vazhdoi zëri. “Mos gabo më! Nëse zemra e tij është ende duke rrahur deri në fund të ditës së nesërme, ju do t’a pësoni të njëjtin fat si babai juaj.”

Gjoni e largoi telefonin nga veshi, nga frika se mos ky zë që ulërriti mund ta bënte të shurdhër.

“Çdo gjë që shkon nga e ardhmja juaj, mbështetet në këtë mision. Mos harro!”

Gati eci si i ngrirë. Pastaj, eci vetëm në heshtje.

Gjoni shtrydhi sytë tij duke i mbyllur fort dhe u bë i vetëdijshëm sikur po ndjente shije metalike në gojë. Kishte kafshuar buzën për së dyti. Buza e tij u gjakos. Futi dorën e majtë në çantën e tij dhe kërkoi diçka për të fshirë gjakun. Në nxitim e sipër, dora i tij preku të ftohtën e armës, që mbante aty në atë çantë. Duke nxjerrë shpejt paketën me peceta letre, ai e struku armën më tej poshtë të gjitha atyre që kishte në brendësi të çantës. Gjoni lëshoi një psherëtimë të thellë dhe gati e shqeu bërrylin me dorë.

“Ndaloni të dëmtoni veten, Gjon” – mërmëriti me vete. Ai zë është vetëm një …, që ka për të paguar. “Thjesht bëje mirë, Gjon, bëje të mbarojë…”


II


Ajo u ul. Nxitoi gishtat nëpër flokët e lagur të tij dhe nisi duke e ledhatuar. E ky veprim u duk qetësues për të. Shumë shpejt ai u kllapit në gjumë. Ajo priti një copë kohë. Pastaj ia kapi me kujdes kokën dhe ia vuri mbi jastëk. Ia ngriti lehtë e lehtë këmbët dhe po me shumë kujdes ia vuri në shtrat. Pastaj brofi në këmbë. U rotullua dy a tre herë nëpër dhomë. Pas disa minutash mbushi një gotë uiski, shtoi një pikë ujë me gaz në gotën e saj, e tundi lehtë dhe e piu menjëherë.

Pastaj bëri nga dera, e tërhoqi lehtazi, duke e hapur ngadalë dhe doli jashtë. Menjëherë e mbylli derën duke mos e përplasur. U soll përqark nëpër oborrin e shtëpisë, pastaj hapi portën e rrethimit të shtëpisë, dhe doli në rrugicën ku kolovitej mbi pellgje trupthi i latuar i hënës. Qielli ishte tashmë i pastruar nga retë. I njëjti vegim qiellor nga atje lart e ndoqi deri në të dalë të rrugicës. Pastaj doli në bulevard dhe eci në lindje të tij. Dhe kur arriti në hyrje të Pubit mori frymë thellë. U fut brenda dhe aty ishte Lutani, i ulur, qëndronte vetëm, dhe dukej që ishte i dehur, nga fytyra e tij e zverdhur, që bënte rikoshetë me lakatundjet e ngjyrimeve të ndryshme të dritave, aty në atë kënd të vetmuar, në fund të së djathtës së Pubit. Bëri ngadalë andej nga ai kënd dhe u ul pranë tij.

“S’të ka marrë malli për fëmijën?” pyeti ajo.

Lutani ngriti sytë. Ai ngriti kokën dhe enkas hapi e mbylli sytë disa herë. Nuk u përgjigj. Shikoi banakieren dhe banakierja u afrua drejt tyre. Aty të gjithë e njihnin njëri-tjetrin.

Lutani ia vuri krahun rreth saj, e tërhoqi dhe e puthi.

“Ah, ti ….”, tha ai, “Më ka marrë malli”. “Më mungojnë ato këmbët e tua, Edra. Unë me të vërtetë i kam humbur ato të mirat pulpa, i kam … humbur këmbët e tua”, vazhdoi ai duke folur me gjuhën e trashë.

“Juve akoma…, akoma ju pëlqen të mbeteni adoleshent?” – ndërhyri Edra

“Më nxehet trupi, më merr zjarr ky … duke të parë”, foli Lutani.

“Unë kurrë nuk mund ta prisja këtë fjalor, një gjuhë si e një djali të …, kaq adoleshent nga mendja,” foli Edra. Mori frymë thellë dhe vazhdoi: “Këmbët e mia janë hekur, por janë gjithashtu të buta, janë shumë interesante. Se këto këmbë e këto duar të mbajtën shtëpinë të pastër dhe … dhe u sakatuan në mish e në kockë duke mbajtur brengat e kyçura në këtë trup të .... Me ty, ishte si të bëje rolin e një shërbëtoreje. Por unë të pyeta a nuk të ka marë malli për fëmijën?”

“Eh, si e thua këtë? Si ma kërkon këtë? A…”, ndërhyri ai.

“Me sa shoh qenke ende esëll, kujtova se mos ishe bërë tapë. Por shoh se po shkon në pikën e fundit”, foli Edra.

“Pikën e fundit? A e paske harruar kontratën tonë? Si mendon ti se është e lehtë të mbash një damllë të zezë në shpirt? Si mendon ti se duhet të kujtosh e të kesh dashuri për një surrogato epruvete?” foli i acaruar Lutani.

“E thashë që shkove në pikën e fundit. Por ajo epruvetë kishte spermën tënde dhe ne ramë dakord që ajo të …”, u mundua të zbuste zërin e të sqaronte disi situatën Edra.

“Jo moj, me atë që e lindi vrima e asaj putanes do të më bësh ti …”, foli përsëri nervoz Lutani.

“Ah, ti i bën të gjitha. I bën. Ky vend ishte dhe mbeti pa vend. Ju mund të hani mish viçi e të pini gjithë ditën. Por, ajo që të thashë nuk shkon me këtë gjuhë. Ajo ishte e kontrolluar dhe ishte e pastër nga ana mjekësore, ishte anonime dhe ti nuk ke të drejtë të acarohesh me atë që e vendosëm të dy dhe e bëmë kontratë jete, … kjo ishte ajo që ishte”, foli ai.

“Pini me fund, do të ndjeheni më mirë”, foli si nëpër dhëmbë ajo. Mori frymë thellë dhe vazhdoi të sqaronte se ndodhej në pikë të hallit.

“Unë nuk kam tashmë burrë. Ai shoku yt që më ngece për të më bastarduar dhe harruar … ai … është një grim. Grim!”

“Çfarë? E ke dhjerë edhe me të? Të paktën ai …”

“Të paktën dhe ai nuk mund të bëjë dashuri.”

“Do të thuash që ai nuk mund të … ngrihet?”

“Oh, ai ngrihet, ai është i ngritur gjatë gjithë kohës. Por, ai nuk di të bëjë një grua të lumtur, ju e dinit, apo jo? Ai nuk dinte se çfarë të bënte. Të gjitha ato para, gjithë atë edukim, ai ishte thjesht …, thjesht i padobishëm si burrë për një grua, por një mashkull mjaft ndryshe nga një si ty. Thjesht grim”.

“Unë uroj që të kesh një edukator ...”

“Po ndryshe me mua. Ja pra, e gjete, sikurse e gjen gjithmonë. Ndërsa me ju… Ju nuk keni nevojë për një. Ju keni gjithçka që ju nevojitet, Lutan?!”.

“Unë jam thjesht një pluhur. Të gjitha punët e pluhurosura. Unë thashë që keni gjithçka që ju nevojitet, Lutan. Ju e dini se si të bëni një grua të lumtur.”

“Eh, vërtetë?”

“Po. Dhe ju e dini çfarë tjetër duhet për një femër? Nëna e tij më erdhi për të më takuar.”

“Nëna e tij?” u habit Lutani.

“Po. Dhe foli gjatë me mua. Tashmë vjen dy ose tre herë në javë. Dhe ajo ulet atje përballë meje dhe atij, duke na shikuar, duke pretenduar se më pëlqen mua, por gjatë gjithë kohës ajo po më trajton sikur të isha një e përdalë nga rruga. Si unë të isha një e keqe e madhe dhe ndodhesha aty në atë shtëpi të madhe si një hajdute që kisha vajtur për t’ia vjedhur djalin e saj dhe për t’a çuar larg nga ajo! Tullumbacen e saj të çmuar! Krishti i saj! Çfarë rrëmuje! Dhe ai qëndron e më fërkon në sytë e saj. Ai pretendon gjithashtu në sytë e saj, se më do mua. Dhe unë do të thoja në prani të dyve, ‘Shikoni zemra ime, Lefteri!’ Dhe ai nuk do të shikonte më në pjesën time intime, por do të shkonte me duart e tij atje. Në sytë e saj një ditë më tha: ‘Unë jam i habitur me ty, nuk do ta shikojmë atë gjë.’ Ajo gjë! Kjo është ajo që ai e quajti atë gjë! Ju nuk keni etikë si ai, dashuria ime, ah je ti, Lutan?”

“Asnjëherë nuk është pak për mua. Por ju e keni grimuar atë, e keni mashtruar, nuk keni bërë për të shpëtuar veten tuaj Lutan?”

“Veten time? Apo moralin tënd?”

“Unë mendoj se kam bërë më të mirën. Morali im dihet prej teje, prej meje, nuk bëj fëmijë, por nuk jam e përdalë… nuk … jam edhe kështu, edhe ashtu.”

“Mjaft!” u acarua mjaf Lutani.

“Dhe ju e keni lëpirë atë, a nuk e keni shkë…. atë? Se ju jeni edhe kështu, edhe ashtu. Dhe juve u interesonte të fshihnit veten.”

“Unë mendoj kështu, se unë…, unë… bëra më të mirën”.

“Ju e dini mirë i dashur, Lutan, atë që keni bërë. Sa para keni marrë?”

“Gjashtëqind stërlina dhe ato për atë surrogatën tënde, për atë që e deshe ta kishe si provë dashurie.”

“Ah, s’mund të them thjesht turp. Jo. Ai është produkt i një mirëkuptimi. Ai është engjëll i pafajshëm. Është fëmijë. Është jetë. Por…por … dije mirë. Nuk më pëlqejnë njerëzit që vjedhin njerëz të tjerë, Lutan.”

“Kjo është arsyeja pse ju jeni një pjatalarëse muti. Ju jeni e sinqertë? Por ai është i tillë? Ah, i shkreti Lefter, ah?!”

“Menjëherë e përdore edhe sot dhe pasi e dehe e plase në rrugicë… Ndërsa unë… Unë e mbaj ende, ende e mbaj dashnorin tënd i dashur Lutan si të dashurin tim, për të mbajtur besën tek ajo kontratë, që ti e quan se na e solli atë surrogatë.

“Dhe ai mund t’i … mbyllë të gjitha. Ai, pra lefteri mund t’