Grim


Grim

Fatmir Terziu


Shtatë cipëza përtej vegimit,

lëngu në mes harkut pikturon dashuri,

në kalatën gjithnjë kaq konsumuese vë thellësinë,

e vargu dremit në Sytë e tu,

s'ka Perëndi që s'ta imiton bukurinë,

grim, grim, grim

ashtu si yjet lexohet Krenaria,

pikturohet me një Frymë.


Në harkun e lashtë, të padukshëm zbrazëtia

si një bimë pret diellin,

Hëna ndjek ligjësinë e Hënës

afrohet, nuk bën përjashtim

dhe zjarri furrë në zemrën e Nënës,

ndërsa lotët as nuk u thanë kurrë.


Të shtatë mbetën dëshmitarë,

të pafjalë

nga batica e lashtë,

të shtatë e kaluan atë hark,

bashkë, një jetë si në përrallë

vetëm malli i tyre mbeti Lart,

e ndërsa grimi vazhdon të shkoj më thellë,

kujton, … dhe pëshpërit ngadalë:

a ka ikur ndonjëherë,

do të të presë këtë verë?


E syri grimon përtej Syrit

shtatë cipëza përtej mendimit…

29 views0 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif