Emër


Emër

Astrit Lulushi


Njeriu dallohet nga emri, të paktën kur nuk shihet a nuk njihet. Krijimi i kartës së identitetit e tregon këtë. Në kohët e para, identiteti ruhej, duke e mbajtur emrin sekret. Kështë ndodhte për çdo gjë, edhe për vendbanimet. Ky zakon mbeti edhe më pas.

Romakët kurrë nuk e quajtën qytetin e tyre Romë. Përveç kësaj, Roma kishte pak pseudonime, disa prej të cilave janë ende në përdorim: italianët e quajnë ndonjëherë Romën 'urbe', nga latinishtja urbs, që do të thotë 'qytet', ose città eterna (qytet i përjetshëm , latinisht urbs aeterna), ose caput mundi, latinisht për 'kryeqytetin e botës'.

Përveç kësaj, Roma kishte një emër të fshehtë, një lloj emri mistik, sekret i mbajtur mirë. Kandidatët më të njohur janë ose Maia, Flora ose Amor (latinisht për 'dashuri'), që në të vërtetë është roma e lexuar nga e djathta në të majtë.

Por kush do ta dinte emrin mistik? Kush do t'i jepte emrin mistik? Ishte një lloj gjëje fetare. Emri sekret ishte një hajmali dhe një lidhje me parajsën. Prandaj pontifeksi (ai që 'bën një urë', midis Tokës dhe Qiellit) ishte kujdestari i tij. Ka të ngjarë që emëri i fshehtë të ketë qenë pjesë e fesë arkaike romake. Periferi fjalë për fjalë do të thotë Nën qytet, që korrespondon me 'periferinë'. Dioqezat katolike rreth Romës quhen, në fakt, seded