top of page

ÇAST


ÇAST

Dallgë të zhurmshme, kthetra luanësh,

Dhëmbë tigrash, shkreptima rrufesh.

Një lule mes petlash shtrëngon fort pjalmin

Pret të vijë, ta marrë, bëjë mjaltë ndonjë bletë.

GJITHË ËNDRRAT QË SHOH

Fjongo të lidhura në këmbën e pëllumbit postier,

Mozaik gravurash gërvishtur me thonj bubullimash,

Skelete skulpturash skalitur me daltë shiu,

Piktura portretesh, pikturuar me penel rrufesh.

Në frëngjitë e myshkura të vendlindjes.

BROHORITJA E TË MARRIT

Kambanat s’pushojnë

Shpojnë qiellin, dang-dang-dang.

I shurdhti:

Shurdhërimin ushqim të përjetshëm e dua,

Dëgjimi veshët më çanë.

Rrufetë ndezin natën

Llamburitje, shkëlqim.

- Jo ditë (dritë), - thotë i verbri,-

Ditë-dritën dot s’e duroj

Kush guxon të më ndajë nga nata

Do t’i ngul thonjtë në bebe, do ta verboj.

Vrundullon era,

Do të rrëmbejë, të shtyjë përpara,

T’i jap këmbë të gjymtuarit,

Sikur dhe një hap të hedh

Të çapisë ngadalë me këmbët e prera.

- Ik, - bërtet i zemëruar ai i sakatosuri sakat, -

S’ka më bukur se sa

Kështu, ulur këmbëkryq në trotuar

Të brej thonjtë e mi të gjatë.

Dhe mua,

S’ka ç’më duhet gjuha,

Kurrë le të mos flas,

Mërmëron përmes mërmërimave memeci,

Po fola ,

Fjala, halë peshku, në fyt le të më ngeci.

- I veçanti i të veçantëve jam unë, - brohoriti I Marri.

Unë I Marriii... e di mirë, që,

Këtë botë Të Marrë

S’ka dreq që e ndreq.

Unë, unë me Marrinë time

Të Marrën Botë

Pa sy, pa dritë,

Pa duar e këmbë,

Pa vesh,

Ma lini mua,muaaa..

Se vetëm unë, unë,

Kam ngelur

Që di, si për hundësh, ta tërheq.

9 views0 comments

Comments


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page