top of page

Çmendurina çasti


Çmendurina çasti, pastaj të quajtura poezi


Dhe nje turmë me urdhër Zoti…


Dhe një turmë që nisi nga një çast në mjergull

Nëpër stuhi, nëpër detra, gjungla të egra

Me fëmijet që u bekuan në lashtësi,

gruaja shenjëtore që mugulloj frytin në barkun e vetë

sipas urdhërit iskonik

Se lodhuri rrugëtimi ndaloj në një vend

,, Këtu, në këte dhe do mbjellim faren e jetes tonë!

Dëgjova Zotin të ma urdhëroj këte”- tha prijatari

Në çast Dielli i iku nje reje gri dhe shndërriti turmen

Fëmijet qeshen, pjesa tjetër e turmes brohoriti,, Zoti na tha po!“

Ëma qeshi,i rrodhen lotet e tha ,,I Madhërishmi na dha bekimin!”,

I mori kalamajt, i shtrëngoj në gji të guftë ëme.

,,Kjo është toka jonë për shekujt që vijnë

Është hir që më tha qartë Zoti

Tek gjezdiste mendje ime në vegime”

Këte, nga një shkambë i lartë ia tha prijatari turmes së molisur.

E ata e shfrynë ngarkesen, ca qeshen, ca qajten

Nga ndjesi kënaqësie se ngulen në Dhe të Vetë.

Dhe nisen jeten në kohen e dhurruar

Filloj nga kasollë e vath bagëtishë

Pastaj rrethuan me gardhiqe dhurraten nga Zoti

Dhe thellë-thellë nën Atë Dhe të shenjtë

futen përkushtimin e shpirtit, dashurinë,

dhe do jenë në mullzen e saj, në Tokën e vetë

përherë, përherë deri tek ditë kijameti.

Dhe tek ndërronin ngado trajtat e jetes,

Tek zgjëronte mendje dhe instikt jetese.

Aty në Atë Dhe, mu për bërthamën kishin lidhur fatin e vetë

Kishin ndaluar kohen mu në atë çast.

Si vdekja! Si heshtje gjithësie!

11 views0 comments

Comments


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page