Zoti lexon gjuhën e panjohur të heshtjes


Zoti lexon gjuhën e panjohur të heshtjes

Fatmir Terziu

… edhe ikjet janë gjuhë.

Në zanoret e tyre lahen shtatë palë heshtje,

shtatë palë retina lajnë grimin e mishtë syve.

Ti je aty në mjedisin e qelqtë,

një sipërfaqe e mbajtur rëndë,

një bulë e pavdekshme e lehtë,

ndërsa miliona lotë njomin kurmin tënd…

… është gjuhë e panjohur heshtja e moçme

është rregull i pashkruar edhe sot,

nga fjala në fjalë,

dhimbës në zemrën ende të ngrohtë

duke gjerbur një mol në ballë…

… e dhimbshme,

e shtrenjtë…

e pavdekshme ikja jote

në këtë përkorje gjuhësh të moçme

shtatë palë heshtje struken në lëkurën e kësaj bote…

… e hëna,

e marta,

nga e mërkura përtej të enjtes

e tutje deri të dielën

zoti lexon gjuhën e panjohur të heshtjes.

Ikonë

Fatmir Terziu

… ka kohë që e mbajmë të racionuar gjumin

kurse ëndërrat i shohim edhe pa praninë e natës,

dita është e gjerbshme në dy qelqe të lëngshëm

rrjedh në filtrat që s’numërohen

e struket në poret e fotografive

pa bërë zhurmë,

është ikona e syve

që rri në çark të sekondave të pandjeshme

dhe s’lodhet kur qepallat në mënyrë lakonike

tumirin largësinë e dremitjes…

… kjo dremitje është sitëlot,

e grimuar, e ujdisur, e veshur

koha që të pret e përcjell çdo sekondë

si një lloj Prometeu pa zjarr që perceptohet i qeshur.

Trishtimi

Fatmir Terziu

… edhe kur shtirem se kaloi

shoh degëzën që ulliri im i vockël gjethen e lëshoi

e di çfarë më sjell ndërmend…?!

…Pëllumbat që fluturonin poshtë tespive të tua

ndërsa duhej të mos e përfshije arithmetikën e syve

në numra që iknin vetvetiu

nuk ka nevojë të shtirem

se pse kjo Lëndë është e përzgjedhur mes lëndëve

në këtë shkollë të madhe të Jetës

ku ndryshe nga rastet e tjera,

“nuk ka ca të nënës, e ca të njerkës”…

… ndaj zbres sytë e përhumbem rishtas

ku gjethëzat bien netëve si kërcitje gishtash.

… asnjë ndryshim

Fatmir Terziu

… asnjë ndryshim

… e di çdo gjë është shkruar. E di

shkrimi është si një anekdotë e tejzgjatur e njeriut

çdo gjë ngjan me fytyrën e një kali në udhë të largët

të lodh

të kall frikë

kur sheh ushtrinë e fjalëve të përdorur nga të përdorurat

pak fjalë s’gjenden lehtë

kushtojnë mjaft shtrenjtë

brenda një merakotje që zbret nga lartësitë

nga dora jote tek dora e stërlodhur e kësaj bote

kaq shumë ëndërrza zgjojnë fjalët

kaq shumë zbresin në të bardhë

duke grisur me fjalë kostumet e tyre …

… të pres me sy të ujtë s’po fle prapë

u kam vënë melhem për mosmbyllje syve.

Edhe në këtë vegim … asnjë ndryshim.

25 views

Shkrimet e fundit