top of page

ZGJIMI I ENDRRËS



ZGJIMI I ENDRRËS


Rrezja e parë e agut hyri befas nga dritarja

Terrin zgjoi,qe brofi në këmbë i frikësuar

Në çarçafin e bardhë u end ku gjeti dy buzë

Që po rufisnin akoma puthjen e endërruar


Mos ta tremb, si pëllumb iu ul mbi qerpikë

I ngjeu me dritë të ëmbël buzët e saj lypsar

I peshperit në vesh:ta la shtratin të ngrohtë

Të mirin,erdhi e ta mori në gjumë,Ylli Polar



NATË PA GJUMË...



Terrin e natës e thyen në dysh një zë kukuvajke

Dhimbjen e vetmisë, ta shfyj me këngë vaji,do

Vajtojca e pikëlluar me sy të lotuar,pastaj pushon

Heshtje: Në vetminë e zezë diku struket edhe ajo


Një qen kujtohet ta tremb këtë shtrigë fantazmë

Qe tinëz si hajdute hyri në oborrin e tij me neveri

Vrapon e i sulet ta kafshoj, t’i shqyej rrobat e zeza

Një çast lodhet edhe ai,e pason një heshtje përseri


U zgjua dhe bubullima,me rrufe i grisi cipën e zëzë

Që t’i laj fytyrën e nxirosur, derdhi shi gjyma, lumë

Bubullima,erresirë, të lehura, zë e trishtë kukuvajke

Dhe unë që përpilitem si peshk në shtrat, pa gjumë



TË LUTEM, NDALO


Nuk durova me,dola të të prisja pranverë

Tek ugari i vogël prapa kodrës së fshatit

Si një kalorës dashnor te shtegu të prita

Tek zbrisje si një shtojzovalle monopatit


M’u duk se u vonove shumë moj pranverë

Ankthi në gjoks u bë lemsh,si zog çukiste

Sytë e saj më bën magji atë pasdite vjeshte

E shpirti im përnatë në liqenin e tyre voziste


Nuk të kërkova ndonjë dhuratë të shtrenjtë

Nga kraharori yt vetëm ca luledele të mora

Si fallxhore, fatin tek petalet e tua të shihja

Me aritminë e zemrës, tek po dridhej dora


U vonove pranvera ime dhe gati sa s’plasa

Mos vallë kaq kohë, kaq larg, më harroi ajo

Nxitoj petalet t’i heq një nga një, me radhë

Dhe dridhem, sa dridhem: Më do a s’më do


Mbaroj lulen e parë, harrohem, hutohem

Nuk e di si dola.Gabova? Më do a s’më do

Kap lulen tjetër, pastaj një tjetër, një tjetër

S’e duron zemra:Mjaft më, të lutem ndalo


MË MORI GJUMI MES LULESH


Një lendinë të bukur kam diku në fshat

Është lendina ime,s’e them, e kam sekret

Atje vete kur ndjej se më dridhet shpirti

Më pret edhe një endërr,varur në një fletë


Endrra rri varur në një degë dafineme vesë

Aroma e saj si vera e kuqe me deh shumë

Më mirren mendtë , më shohin lulet e rendin

Më marrin,në prehrin e tyre të fle pak gjumë


Një zukatje,si nanuritje muzike vjen në vesh

Me ngjyra ylberi një fluturë seç më ulet mbi sy

Lendina ime, qe nuk e di askush, u bë parajsë

Më buzëqesh ti e malluar?Dorën ma mban ti?!



GJETHËS ?


Gjethja shkelqeu në gjelbërimin e saj

Me diellin u dashurua e u bë i verdhë

Melankolia e vjeshtës e trishtoi

E butësisht në prehrin e tokës amë ra


Lulet u çmenden duke nderruar fustanet

U lodhen në pasarela, u bënë fruta , shije

Si bretkosat e La Fontenit u renduan

E në prehrin e tokës amë u rehatuan


Edhe dielli u lodh terë ditën

I skuqur i teri nga ecja e gjatë

Në një cep të horizontit ndalon të ulet

E në prehrin e tokës amë përkedhelet


E një yll i bukur që çmendi qiellin

Mbylli dritaret e tij një natë

Karierën e tij të ndritur e mbaroi

E në prehrin e tokës amë ra


Kau deri pasditen vonë leroi arën

Nxori zgjedhen e u ngjit sipëe në pllajë

Përshendeti diellin që perendonte

E mbeshteti brinjet në prehrin e tokës amë


Iku edhe kali im një mbremje

Brinjëdalë, kokëulue me sy të përgjumur

Iku-tha gjyshi-me bujtu diku

Në prehrrin e tokës amë të çlodhet


Ky prehër i tokës amë

Sa i gjerë!

Sa i madh!


Kujt t’i ngjaj nga të gjithë?

Gjethës?

Asaj t’i ngjaj..

Të bie butësisht.....

33 views0 comments

コメント


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page