VITET E MOSHËS


Liri Bele


Thanasi, një burrë rreth të 65-ve, gëzonte respektin e gjithë banorëve të qytetit në profilin e arsimtarit si mësues matematike në disa shkolla 7-vjeçare e të mesme, deri në moshën e daljes në pension. Punën nuk e ndali, natyrisht jo me ritmin e mëparshëm, duke organizuar kurse tri herë në javë me nxënës të klasave të ndryshme, pavarësisht ambientit tejet të kufizuar, në katin e sipërm të njërës prej godinave trekatëshe ndërtuar viteve të para të socializmit. Kishte përshtatur tavolinë, disa karrige të vogla në të vetmen hapësirë të gjerë, ballkonin me pamje nga plantacioni i frutores së qytetit. Ruante marrëdhënie miqësore me ish-kolegët dhe takohej me ta sipas mundësive të krijuara. Disa ishin larguar me familjet në kryeqytet, kishte dhe të tjerë larguar jashtë vendit, siç ishte dhe Isufi më i afërti mik i tij. Kur ai kthehej përkohësisht në verë, krijonin mundësi të qëndronin së bashku, siç kishin bërë gjatë gjithë kohës, në shoqërinë e tyre shumëvjeçare.

Një pasdite të vonë fundgushti, i vetmuar, Thanasi qëndronte pranë tavolinës në njërën nga baret në qendër të qytetit. Filxhanin me kafe, të porositur orë më parë, as e kishte prekur. Së largu, dukej qartazi i kredhur në mendime, hidhte shikime të pikëlluara, të ngulura përtej rrugës. Askush nuk i tërhiqte vëmendje, pothuajse nuk ia kthente përshëndetjen as ndonjë personi të njohur që kalonte atypari apo të ngrinte dorën të shoqëruar me përkuljen e lehtë të kokës drejt një kalimtari që rastësisht kalonte në trotuarin përkundrejt që e njihte Thanasin dhe e përshëndeste duke shprehur respekt për të.

U dëgjua zëri i njohur i Isufit, pedagog në lëndën e psikologjisë. Prej vitesh nuk kishin pasur mundësi takimi, sepse ai jetonte familjarisht në Australi. Afërsia e fytyrës shoqërohej me aromën e mirënjohur të një duhanpirësi të pakorrigjueshëm. Gjithë përpjekjet në vite të familjes dhe të shokëve për lënien e duhanit nuk e bindën Isufin. Ai i hodhi krahët në shpatullat e Thanasit, shoqëruar me një përqafim të zgjatur, të përmalluar e miqësor, qartazi i munguar, aq sa vetëm pas disa çastesh mundi të shqiptonte fjalët e para…

- Mirëdita, i dashur koleg! Kam më tepër se dy orë që po të kërkoj gjithandej. Doja të të takoja sa më parë dhe, kur nuk të gjeta në shtëpi, u mërzita. Tepër e shqetësuar, gruaja jote më tregoi se nuk kishe shkuar as për drake. Për më tepër, e shqetësonte gjendja jote e trishtuar ditëve të fundit. Kishe tejkaluar çdo kufi dje, kur, i përqendruar, diçka po lexoje. Gjatë natës, përsa tregoi ajo, nuk të zuri gjumi pothuajse asnjë orë, sot gjithë ditën gjendesh larg shtëpisë… Ajo nuk po mundej të shpjegonte asgjë… Tani, fatmirësisht jam pranë teje dhe dua të bisedojmë si përherë…

Isufi afroi karrigen në më të afërtin pozicion, me duart e veta mbante shtrënguar të dy duart e shokut, në të njëjtën kohë nuk po mund të shkëpusnin nga njëri-tjetri shikimet e vërteta miqësore të munguara gjatë. Disi më vonë filluan dhe fjalët e ngrohta...

- Të jem i sinqertë me ty e me veten time, ndihem fajtor që nuk munda të siguroja vazhdimësinë e lidhjes sonë këtyre viteve dhe u gëzova kur mësova se ndiheshe mirë duke u shoqëruar me të tjerë bashkëmoshatarë, përshtypje pozitive të prezantuara qartë nga vetë ju katër pensionistët. Banorë autoktonë të qytetit tonë ju njohin mirë dhe gjithë energjitë tuaja, djersën e ballit, vitet e punës së ndërgjegjshme ju dhuruan respektin e tyre plotësisht të merituar, prandaj mënyra e organizimit të kohës suaj të përditshme shihet me admirim…

Thanasi nuk po përgjigjej. Ndiente njëfarë pengese, si ta kishin shtrënguar në fyt. Frymëmarrja iu vështirësua dhe në ballin e rrudhur u dukën dy-tri pika djerse. Pas një heshtjeje të zgjatur, me një zë të ulët, iu drejtua shokut tejet të pikëlluar:

- Po, në të vërtetë u prezantuam në qytet për disa vite si “Grupi miqësor i moshës së tretë”. Do të doja të tregoja ty rreth jetës së tyre, rastës