VIBRIMET POETIKE TË PROZATORIT KOSTANDIN VOGLI



Kostandin Vogli

Në të 12-të poezitë e këtij cikli keni një krijues që në këtë përmasë nuk e keni parë. 79 vjeçarin Kostandin Vogli e keni njohur deri tani si fabulist, tregimtar dhe romancier. Ka shkruar edhe poezi, është përfshirë në librat e botuar për Muzgun nga poeti dhe botuesi Mark Simoni, në portale dhe gazeta të ndryshme, por si poet në këtë cikël të plotë unë që e kam ndjekur me vite dhe kam redaktuar shumicën e librave të tij, nuk e kisha njohur më parë. (Dr. Bardhyl Maliqi)



SHOKUT TË FËMIJËRISË

Kostandin Vogli

Trazoj dallgët e ajrit,

Gërmoj hapwsirën,

Nga kurrizi i Shëndëlliut do të rrokullis kujtimet

Të të dëgjoj edhe një herë zërin.

Aromë pwrrwnjsh më vjen nga qielli,

Aromë lulesh, shkurresh, pemësh, rrugicash.

Aromë e rrapit të madhërishëm ku luanim.

Aromë e maleve,

E fshatit që e doje aq shumë,

Aromë e shoqeve, shokëve.

Aroma ime

E shokut twnd me pirje gjaku nga gishtat në kishë.

Ato i ke marrë me vete.

Por kufiri është larg

Orët punojnë vetëm në tokë.

Hapwsira lundron së bashku me ju.

Jehonat janë shteruar,

Shterpuar si burimet në verë.

Fërfërimat e pemëve na ftonin

Kwrkonim muzgun,

Përkëdheljen e hënës.

Dhe fërkonim dhimbjet e ditës që lodhëm,

Nëpër muret e fshatit të djegur.

Ah shoku im,

Shpata e hijeve jetëmarrës

Na këputi shiritin e lumturisë.

Ngre kokën lart

Të dalloj sytë e tu të xhamtë,

Flokët e verdhë,

Fytyrën tënde të bardhë,

Si qumështi i deleve të tua.

Rreze drite m’i thyen qepallat.

Malli më ktheu vite mbrapa

Ku luanim rrëpirave me këpucë të shqyera.

Ditët kalonin të thjeshta

Me kujtimet e ëndërrimet.