VARFËRIA E MARRËDHËNIEVE


Lela Dardha Kokona

Edhe pse po afrohej vera, koha për çudi u ftoh dhe stuhia e përzier me shi vazhdoi gjithë natën. Fundimi i frikësuar nga tërsëllima e gjëmimeve që pasonin vetëtimat paralajmëruese, mbylli grilat. Befas dëgjoi një zhurmë. Iu duk se era tundëte derën. Ishte babai i tij i cili hyri me çelësin e tij rezervë. Kishte ngrirë i tëri. Fundimi mbeti i shtangur ngaqë nuk e priste t'i vinte njeri aq vonë atë natë. -- O baba, ç'të ka ndodhur? Pse dukesh si i alarmuar kështu ? -- E mor bir, kështu alarmohet i moshuari i shkretë, -- dhe vazhdonte të shkundëte mushamanë. E vari atë ndërsa shfrynte qetësisht. -- Po pse erdhe baba ? e pyeti sërish me padurim i kurjozuar Fundimi. -- Një pyetje aspak mikpritëse për një baba, por meqë po më pyet, po të përgjigjem: " Për të biseduar me ty". U lodha duke menduar. Kam ditë që përjetoj emocionet e asaj dite kur Albi na takoi në ashensor. Dukej qartë se babait të Fundimit, i kishte lënë gjurmë shqetësimi i reagimit të djalit të tij me Albin. -- Kush është ky Albi mor baba? -- Po gjitoni yt o Fundim! -- Cili nga gjitonët quhet Albi? -- pyeste Fundimi babanë. -- Eh mor djalë, sa më shqetëson kjo mëndjemadhësia jote, apo mëndjelehtësia, indiferenca jote! I di unë emrin që nuk jetoj këtu me ty dhe nuk e njeh ti që e ke komshi.Vetmia është një dhimbje mor bir. Po të mbetesh krejt i vetmuar, pa asnjë iluzion, ky është pragu i vetmisë që të çon në greminë. Por, ai që zgjedh fillimin e një rruge zgjedh dhe vendin se ku të shpie ajo. Nuk jetohet vetëm mor bir! Ti gjithë jetën vetëm ke ëndërruar, vetëm ke fjetur. Ke menduar vetëm për vete, vetëm për momentin, "po le të bëhet ç'të bëhet në të ardhmen, se mendon babai për mua."! -- Pse flet kështu baba? -- Po ti mor bir, gjithçka që ke e ke në sajë të djersës time. Ti shkollën e ke në sajë të këmbënguljes time, se e kishe mëndjen vetëm për të ikur endacak nëpër botë. Kush do të merrte në punë mor djalë, pa ditur gjuhën, pa një zanat? Ti nuk di të planifikosh të ardhmen tënde duke pasur synime, objektiva por e merr jetën ashtu si të vijë. -- Mirë mirë, po përse erdhe xhanëm? -- Po ja mor djalë, ai fqinji yt, të përshëndeti gjithë buzëqeshje, të foli, -- " si u gdhitë? Qenka ftohtë sot , s'po dashka të na vijë vera, " -- ndërsa ti, vetëm sa ngrite vetullat.Shpirti vërtet mund të flasë dhe me anë të syrit, të puth dhe me