UNË I DASHUROJ GJENITË


Të nderuar miq!

Në kinematografinë dhe dramaturgjinë shqiptare dy personalitete të fuqishme që kanë lënë vulën e tyre të pakopjueshme janë Dhimitër Anagnosti dhe Robert Ndrenika të dy me orgjinë nga fshati Vuno i bregut të detit. Në vlerësim të veprës së tyre po ju postoj këtë poezi.


Nga KRISTO ÇIPA “Mjeshwtr i Madh”

UNË I DASHUROJ GJENITË

Anagnost sy Apolloni


Lindur nga një valë Joni

Tek shkëmbi ku zbriti Gjoni

Anagnost sy Apolloni

Ju përtej kohës shikoni

Botën e shpirtit lexoni

Me cipë drite xhironi

Zjarrin nga flaka shpëtoni

Detin inatzi qetsoni

Anagnost sy Apolloni


Ndrenikës


Erdhe vet s’të pruri dita

Për rolet e vetëtimta

O shekspirjani Ndrenika

Zeusi që kishte Çika

Mbreti që trembej tronditja

Bëhej reale mistikja

Guximtar që pritej thika

Ngrin në pritje Afërdita

Zeusi që kishte Çika


Perëndim i trëndafiltë

Rri pezull mos i ul sytë

Të trazohen perënditë

Xhelozohen historitë

Unë i dashuroj gjenitë

I dua se janë të mitë

Por më shumë se dhanë dritë

Shqipëri ngrica e stinës

Ndero bijtë e vetëtimës!




39 views0 comments

Shkrimet e fundit