TRIUMFATORE ME SHIRINGË DHE PENË POETIKE





Një poeteshë infermiere, e mbrujtur në jetë, veç humanizmit profesional, me mendime të fuqishme filozofike e letrare-artistike, më ka befasuar gjatë redaktimit me intelektin e spikatur,

në librin e saj “Triumf”. Duke qenë vetë triumfatore, me shiringë në dorë, në luftën e përbindshme kundër Cocidit 19, Babeta Rexhepi, sjell artistikisht për lexuesin, në prozë dhe poezi, një botë përpjekjesh të përgjakshme me këtë sëmundje mortore, ku heronjtë e sotëm të armatës së shëndetësisë, po shkruajnë faqe të ndritshme në historinë luftarake të jetës shqiptare.

Nga krijimet e saj letrare, kuptohet qartë, se kjo zonjë me bluzë të bardhë e maskë mbrojtëse në fytyrë, lufton me virusin dhe njëherësh shkruan me një shpirt të zjarrtë, që shpesh, mes vargjeve e frazave të prozës poetike të saj, të lë pa fjalë.

Është koha kur krijuesit e artit letrar, ashtu si luftëtarët e frontit të parë të shëndetit publik, duhet të frymëzohet prej tyre e të frymëzojnë lexuesit me këtë frymë të re luftarake, që kërkon atmosfera e sotme shqiptare e botërore. Babeta Rexhepi dëshmon konkretisht me këtë libër, se si frymohet dhe si duhet të jetë kjo frymë e shëndetshme, që kërkon sot letërsia dhe e gjithë shoqëria e këtij vendi shqiponjash, me shqipe si kjo infermiere, që nuk pranon të gjunjëzohet para vdekjes pandemike.

Kaq duhej thënë patjetër për kohën kur autorja boton këtë libër krahas misionit të saj profesional. Më tej, joshem të flas fuqishëm për poeteshën, Babeta, e cila me fuqinë e vargut të saj, bën herë të biesh në mendime dhe herë të dashurohesh me përfytyrimin metaforik, krejt origjinal që na servir në këtë libër cilësor.

“Ti mos u dorëzo, gjithsesi!/Edhe nëse ke pranë, ata që të duan!/Në këto kohë fle djalli te njeriu për çudi,/Ndonëse engjëj duken,kur janë zgjuar./Më beso, mos hiq dorë nga vetja!/Jo, në këto kohëra, kurrsesi!/Në njëmijë fjalë, askund s'gjen të vërteta,/E historia ka gjithmonë, një version të ri.”

Përgjithësisht temat poetike të kësaj autorje janë meditime që përshkohen nga një frymë liriko-filozofike, në të cilën njeriu, me formimin e tij, vepron mbi njerëzit dhe mjedisin, për t’i transformuar në funksion të nevojave imediate të kohës:

“E sot jam rritur, pjekur po aq,/Luaj me fjalën, si bukën në gojë!/Mësimet e marra, i përdor tash,/Tek të tjerët, të ngrihen kanë nevojë.”

Puna e kësaj poeteshe, ka brenda poezinë e hyrjes nëshpirtin dhe ndjenjat e njeriut, për ta përgatitur atë shpirtërisht për shërimin.

“Ti, ndoshta akoma s’ke mësuar të lexosh hijet,/as t’ ia ndjesh

zemrës, uljet-ngritjet-ndalimet./Me siguri as të depërtosh

përtej ngjyrave s’të kanë mësuar,/Ndryshe plagën në gri, lehtas

do kishe dalluar.”

Ndjenja e dashurisë përshkon gjithashtu një pjesë të mirë



të krijimeve poetike, ku bie në sy vuajtja e partnerit për njeriu e


zemrës:


“Pa ty, orët e mia mbyten,/nga forca e një dhimbjeje,/që të hesht


nuk mund./Pa ty, unë jam thjesht një pritje,/që kërkon fytyrën


tënde, gjithkund.”