TOKA JONË E BEKUAR


Vullnet Mato

Vullnet Mato


(Poemë)

Toka, më e shtrenjta,

nga gjithë pasuritë,

meriton më të madhen,

nga gjithë dashuritë.


Tokën tonë të pjerrët,

oaz mes shkëmbinjve,

kemi medaljon floriri,

mbi zemër, mes gjinjve.


Tokën na e mbollën

pushtuesit me hekur,

erdhën të na vdesin,

mbetën vet të vdekur


Këtu kështu ka ndodhur

nga kohët më të lashta,

bëmë plugje, parmenda,

me heshta dhe shpata.


Sot kjo tok’ e shenjtë,

s’duron tanke të huaj,

veç traktor, kombajna,

plugje, me qe dhe buaj.


Kur toka vesh ngjyrat

për mbjelljet në maj,

duket si në dasmën

e kurorëzimit të saj.  


Qielli i tund shamitë,

me re të bardha lart,

shiu hedh kokrra oriz,

dielli, dritën e artë.


Feston gjithë natyra,

ushton hare e madhe,

vetëtima djeg shami,

dhe oshtijnë malet.


Toka nuse e begatë,