TI DO TË VISH SI NJË URIM QË FRESKON DËNESË


BAJAME HOXHA-ÇELIKU





Në syt`e ëmbël feksi drita diellore,

E ndjeva, ishte si valë qumështore.

Shpirt ti ike kur dashuritë pranverore;

harlisen nëpër lirishtat mbrëmësore.


Stuhi me dallgë goditën zëmrën time,

ma terën, ma tretën, ma bënë thërrime.

Oho!Si një tërmet mu trand shpirti sot!

Pa ty e sfilitur jam e mbytur në lot.


E di, n`ëndërr s`jam por shpirti u përvëlua,

shtati mu sos krejt e zëmra mu shua.

Nga mpakja, supet si një thupër më dridhen;

tundet degë e mollës, lulet zën`e bien.


Deteve valë tretur duket horizont i jonë,

shpresëhumbur, nga ty vetëm një çast pres.

Dhe kur pa kufi të buçasë syth`i njomë;

ti do të vish si një urim që freskon dënesë…



Tani i hidhuri lot më rrëshqet nëpër shpirt,

është vërtet iluzion, apo nuk ka dritë?

Vuaj, dhe kjo koha, ngaqë ike po gjëmon?!

Imja zemër s’rresht, veç pikon, pikon...


Zot! Plot hir e nur mbete ndër kujtime,

ku pikë loti shpërthen dhimbja ime.

Për ty ndjenja rrjedh si burim i azdisur,

përndizet si prushi, shpirt i harlisur.


Plot zjarr e afsh mbushur me ty kur shpërtheva,

vezulluan ndjenja të thella, o zot sa të ndjeva!

Të ndjeva dashuri tërësisht me pasione pranverore;

kur puthesha me ty, isha në kopshtet hyjnore!


Shpesh mendova lëndinave me lule e bar,

bukurinë e brishtë të trupit qelibar.

Truphedhur me ty sa shumë e dashuruar;

unë vajzë e re dhe një zjarr i pashuar.



Tani loti më rrëshqet si breshër e nuk ik,

rrëshqet shpirtit, se zemra ime u fik!

Ra e lulëzoi ato hapësirat ku ne nisëm;

puthjet e para me afsh që qëndisëm.


Përherë nga larg më vjen zëri si melodi;

vjen zëri yt i ëmbël plot mall e stoli.

Përflakur jam nga malli, jam ajo stuhi!

Të dy po digjemi në këtë zjarr të ri.


Kjo ndjenjë pasioni kurrë nuk do shuhet,

i ngjanë jetës sime thuret e ç’thuret.

Harlisur do më gjesh të ndezur si shpuzë;

e shpirt i ndezur do digjet mbi buzë.


Dhe netëve që dremisin dehjesh hënore,

desha të isha ëndrra dashurore.

Më e vogla parajsë le të isha për ty;

ky lot i bukur s’do dukej në sy.



Eleganc`e brishtë sa të pëlqente ty!

Me bebëza të zjarrta më pushtoje ti.

Filigran i prushtë për ndritje, oh, oh!

Buzëve hënore fije epshi ngado.


Vallë do të afrohen ato ditë pranverore,

që unë mos të të kërkoj më, prore?!

Sa shumë të kërkoj moj dashuria ime;

udhëve të shpirtit, në zëmrën time!


Heshtja ndez dalldinë tani pa pushim,

dhe flakë ndezur ndihet shpirti im.

Kjo shije dashurie është bekim hyjnor;

buçet zemra ime rreh në kraharor.


Në çastin e parë u deha në syrin tënd,

e denjë, e bukur, në qiell, e shenjtë!

Çaste magjie në lirishtën tënde, Hyri!

Aromë dashurie e trëndafilit të ri.



Jo, kjo s`është një harlisje pranverore;

veç një dashuri ngritur në përmendore.

Ky amshim dashurie i derdhur në ty;

si një valë më vjen përshkënditur puhi.


Haresë miturake dhe gjithë rinisë sime,

i dhashë blerimin plot me ëndërrime.

Dashurinë i dhashë, më të shtrenjtën time;

që sot më vërshon nëpër drit` e hije!


Vezullues shkove kopshteve përrallore,

vall`a do të shfaqem hajthëm, dashurore?!

I mistershëm caku, ku u ndal për mua!

Botën shoh tronditur, nën këmbët e tua.


Dashuri që botën e tërë e zë për fyti,

zapton maja malesh, qëkur bota nisi!

Vetëm ti e jep atë zhurmë lumturie;

që ëmbël e ndjeva n`ato ditë stuhie.



Që të ngjajë dashuria me deja