Tek “Vetëtima”


Nga Petrit Malushi

. Kryeqytet. Në qendër. Ndërtesa, pallati i ri. Trembëdhjetëkatësh. Në të tetin, redaksia e të përditëshmes gazetë “Vetëtima”. Korniza duralumi ngjyrë kafe dhe xhama kristalorë ndanin sektorin e brendshëm, të jashtmin, kryeredaktorin, shefin e llogarisë, ekonomistin dhe faqosjen, në disa kutiza simetrike të xhamta. Dy zëvendëskryeredaktorët, nga një për çdo sektor, për lehtësi pune e komunikimi ishin të instaluar tek sektorët përkatës. Tavolina në formë “L” në të dy sektorët. Mbi to rreshtuar kompjutera. Ne, gazetarët pranë tyre. Unë tek i dyti i sektorit të brendshëm. Në të majtën time, zëvendëskryeredaktori, „Ai“ si bust, shefi im dhe i të tjerëve. Ish-brigadier dekori. Dikush e kishte futur këtu, në rrugën e shtypit, kur mbushi pesëdhjetë e nëntë vjeç. Në të djathtë, kolegu, gazetar si unë, me shkollë gazetarie, autor librash, krijues e botues qysh në gjimnaz.Të tjerët, në të tjerat tavolina. .

Edhe fare pak dhe mbushja të dhjetin vit. Unë, „Ai“, në të majtë mbi mua, kolegu, në të djathtë poshtë meje. E njëjta renditje për të tre, të njëjtat tavolina e kompjutera, e njëjta redaksi. Krejt ndryshe ishin gjërat e tjera. I majti, pagë më të lartë, fjalë më shumë, punë fare pak, nën kujdesin e kondicionerit, i freskuar në beharin e nxehtë, i ngrohur në dimrin e ftohtë, mbrojtur nga pikat e shiut dhe rrezet përvëluese të diellit. Në terren asnjëherë. Dy telefona, statiku dhe një celular në llogari të gazetës, aleatë të përhershëm për marrje informacioni. Kolegu në të djathtë pagë më të ulët, fjalë më pak, punë më shumë, nën pamëshirën e zhegut dhe akullimës, përherë në terren, në gjurmim të lajmit, të intervistës, prononcimit nga mëngjesi deri në mbrëmje, telefon me “mbushje xhepi”. I majti fytyrëvrarë, lëkurëashpër, duarnervoz mbi tastier