“…te Pusi që Lahet Vetë…”


“…te Pusi që Lahet Vetë…”

Nga Fatmir Terziu


Në zgrip të ditës nga Ora e Kalasë

dhe kumuritë e kanë zgjuar gurgërimën

Tu-çik! -Tu-kush!

Dhe harku guracak, përsëri! Gurgërima,

zgjohet Lagjja. Gjithkush…


Mjeshtri i Myzyrit, lapsi i parë,

ka një mackë me dy dhëmbë, e cila

nga sënduku stambollí poshtë sefergjenit

i përgjigjet orës,

katër për të katërtat për minutën dhe dymbëdhjetë për sekondën,

çdo sy,

lahet mbi e nën avlli

nga shkëlqimi dhe uji,

gjashtëmbëdhjetë zhurmëza të shkurtëra,

nga goja tek fyti,

jo me zë të lartë,

disa thonë, ai imiton qejfin e zonjës Diti.


Dëgjohen buzët e qeta

duke feksur me një meçe të bardhë

heshtja shëtit mes kasaphanës pa fjalë.


Një gurë e paqtë

nurin nuk e mban për vetveten

por, për të gjithë burstlën e saj.


Dikush gjithmonë gëlltit me etje

në syrin e larë nga fati i legjendës

kjo rrugë të bën për vete, shtrydhet si retë,

vetvetiu ia merr këngës:

“te Pusi që Lahet Vetë…”


E menjëherë, një Diti që të pret

nëse nuk feniks si një dritë

është strukur tek një zemër që troket.


A është nata e ftohtë dhe e errët?

Nata është e ftohtë, por jo e errët.

Reja e hollë gri është bojallisur lart,

mbulon e zbulon mantelin e hollë

por nuk e fsheh qiellin.

Hëna aratiset prapa dhe bymehet plotësisht,

e megjithatë ajo duket edhe e vogël, edhe e shurdhër

nuk ka më gurgullimë.


Nata është e ftohtë, reja është gri:

hapat janë një muaj para muajit gusht,

vera derdhet prush në këtë mënyrë

mbi fikun bufanak me push.


Pusi hesht. Vetëm hesht… si nënshkrim i pendimit

një dihamë larg nga Porta e Kalasë,

ajo kishte parë ëndrra gjithë ditën deri pas perëndimit

për djaloshin e saj të dashuruar,

tashmë mbi pus tej mesnatës po lutet pa fjalë,

për kthimin e të dashurit të saj që është larg.



Ajri është akoma po ai flladi i Ullishtes,

sitet nëpër mjegull dhe re

Ora e Madhe zgjon duke kumbuar me të madhe;

dhe heshtja dredh frikën e saj,

rrugëve me kallpe guri të Egnatias,

mban hijet e veshjeve të mëndafshta të bardha,

dhe mashtron milingonat me flokët e fryra bukur.


Asgjë nuk dyshon në magjinë e qytetit

askush nuk pyet më për Ditin.


‘Fle, zonjëza e ëmbël Ditkë?

Besoj se ka pushuar mjaft, shpirti iu bëftë dritë.’


Në zgrip të ditës nga Ora e Kalasë

dhe kumuritë e kanë zgjuar gurgërimën

Tu-çik! -Tu-kush!

Dhe harku guracak, përsëri! Gurgërima,

zgjohet Lagjja. Gjithkush…


LIBRI:


Një legjendë dhe një fakt, koha shkon përtej kohës në kërkim të një dashurie dhe një trashëgimie. Një këngë është kënduar…, dhe një krismë e largët e një dyfeku prej argjendi e ka ndaluar. Ka heshtur Pusi që lahet vetë… ka heshtur dhe legjenda. Fakti shëtit si të gjitha fatet e tilla në memorje të ngrira. Po si ka ndodhur?

Së shpejti në duart e lexuesit…



33 views0 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif