Tahir Bezhani: ZHGËNJIM NË ËNDËRR

Tahir Bezhani: ZHGËNJIM NË ËNDËRR

Si  të tregoj ëndrrën

Që më trazoi shpirtin

Si vetëtimë shkojnë mendimet

Të rënda ishin  brenda meje përjetimet

Kur  natën me shi vinte një stuhi       

Lodhja dridhej mbi rrudhat e ballit

E harqet e vetullave  digjeshin në flakë

Gjumi përkundej në djepin e vjetër

Trupi ishte ndarë në dy pjesë

Shpirti fluturonte në kullën e vjetër

Kishte marë arratinë nëpër kohë

Në shtratin e rrënojave thëngjij të djegur

Nënkresa e fëmijërisë cicërinte ninulla

Mbuluar me plafin  e arnuar të kujtimeve ...

Sa më përgjumnin  telat e çiftelisë, tingujt

Në raft të odës ndrinin si dekor kohe

Rapsodë ulur këmbëkryq  në mes të odës

Këndonin të akorduar këngë majëkrahut

E unë ,flija thellë në harresën e natës së ikur....

 Sa i dërmuar ngrihem në mëngjes

 Shpirti ishte kthyer nga bujtinë e vjetër

 Lodhja pikte ofshamë, lot

 E do fjalë tjera thënë përgjumshëm...

 Nuk di t’i tregoj të gjitha ankthet

 Flet malli, dhimbje e dashuri një muranë 

 Rrugëtim i thyer eshtrash jeta

 Zhgënjim, një krimb qe e ha vetveten padie...

   BASTISJE E SHTËPISË

   Si djaj nate të dehur rrugëve të pista

   Në orët e para të mëngjesit të çartur

   Vrap e vrap u futen në shtëpinë e poetit

    Skaj rruge, buzë lumit matanë

    E gjeten të fjetur, maste boten anë për anë

    Rrinte i stepur mbështetë në kore librash

    Shikonte hatanë, e ata, thyen dyer, dollapë

    E do gjëra të tjera

    Bastisen me radhë gjitha orenditë

    Ata faqezitë e kohës  zezonë

    Morën çfarë gjeten, grabiten, plaçkiten

    Tituj librash, shkrime e shënime me vlerë

    Zbrazen dhomën e poetit, mbeti duarlidhë

    Trupin ia kishin lëpirë qentë e rrugëve

     Me bisht nën këmbë kishin ikur errësirës

     Të gëzuar për “prenë” e tyre të ndyrë

     Nuk e dinin se bota e poetit  nuk zbrazet kurrë

     Rilind jetën edhe në kohë më të vështirë

     Nga fjalë e poetit kalben kufomat e vdekura

     Bota  flet e  heshtë!.....

                  KËRKOJA GJURMËT

                   Atje ku nuk arrijnë këmbët

                   Shkon mendja si era

                   Dimri kur të ngrin

                   Shpirti do verën

                   Dëshirat plazhojnë zallinave

                   Ripërtërijnë kohën e përmallshme

                   Sytë nguliten syprinës pa fund

                   Valët gjëmojnë në një tjetër kohë

                    Melodi e shkrirë kujtimeve të ikura

                    Çapiten mes lotësh do stinë të nxehta

                    Në thellësinë time kërkoja gjurmë gishtash

                    Mbetur në  shishe  të  verës  si lule humbur

                    Thyer ahengjeve të nxehta

                    Në kulmin e krisur të  haresë së lotëve

                    Valët gjëmonin  të qeta

                    Imitonin shpirtin tim të harlisur

                    Kërkoja gjurmët e vetvetes...

   QIELL I NXIRË

   Me re të zeza mbuluar qielli

   Nga  piskamë avionësh gjuajtës

    Frika fshihet në rrënjë shpirti

   Qëndresë  e paepur vetmia

   Buzët pëshpëritin vajshëm

   Lutjet e natës, shpresë e tërbuar

   Qielli i nxirë n’ tym e flakë

   Fushat e mbushura  kufoma

   Eshtnaja të shkapërderdhura

   Pa emra e mbiemra

   Shkrirë në flakë bombash

   Në hapësirat e globit fatzi

  Në këtë kohë zezonash

   Nata flakadan zjarri, tymnajë

   Dita e ngrirë  shpresave të humbura

  Pritje e gjatë për një ditë me diell...