TA KAM DHËNË UDHEMBARËN, POEZI


Pozaet Qose

Të shkrova ty për gjërat më të bukura e më të shenjta, Të thura ty me zërin e zemrës në më të ndrishmet momente, Të gjitha i humba, si pemët gjethet e zverdhura nga vjeshta Dhe mbeta, si gërxhyell akulli në këtë gënjeshtër jete.


Fajtor edhe unë duhet të kem qenë për humbjen time, Që bashkë me fajin e të tjerëve një ditë u bë apokalips. Ajo, që desha me aq gaz, u kthye çuditshëm në dhimbje Dhe unë e gjeta veten përbindësh të frikshëm të zisë.


Të pifsha dollinë poezi, që më mashtrove me kaq finesë, U sula pas tejë dhe harrova se kjo ishte herezi, Tani s’dua ta dëgjoj më këmbanën tënde të pabesë Që të ndihem fatlum mbi fatlumët nga ky pohim kobzi!

19 views0 comments

Shkrimet e fundit