TË VJEN KEQ




Poezi nga Kozma Gjergji

(Është e botuar para 13 vitesh në Itali në antologjinë "Un momento partikolare")



Të vjen keq

Për barin e zverdhur

Dhe natën pa agim,

Për lumin e shterur

Dhe zjarrin e kthyer në hi.


Të vjen keq

Për folenë e braktisur

Dhe sytë që s'shkrepin më

Xixa të kaltërta,

Për vdekjen e tingujve

Që ngushëlluan trishtimin

Dhe mitin madhështor

Të pëgërur nga llumi.


Të vjen keq

Për talentin e flijuar

Dhe vrullin e ndrydhur,

Për besimin e lartë

Të zhgënjyer tepër hidhur.


Të vjen keq

Për lotët e shenjtë të nënës

Dhe fëmijërinë pa lodra,

Për shansin e humbur

Dhe thinjat e sakrificave të kota.


Të vjen keq

Për naivitetin e bardhë

Të tallur e grabitur,

Për ndjesën e larë në gjak

Dhe sinqeritetin e kapur

Në leqet e intrigës.


Të vjen keq

Për ditën e gëlltitur nga hiçi

Dhe kujtimin e shtrenjtë

Që e varrosi harrimi.

Të vjen keq…

169 views3 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif