TË PATHËNAT E ZEMRËS


    Poezi nga Teuta Kadriu

    UNË JAM POEZIA

    Rrjedh nga ofshama jote, jam dhe pikëllim,

    Kur të dhemb shpirti nga dashuria,

    Ndoshta të dridhet dora por ti më hidh në letër

    Se unë jam nga ti, jam poezia!

    Më shkruaj bukur në një copëz letre…

    Kur loti të puth faqen dhe të ftohet gjaku,

    Me ca psherëtima dhe gjëma më zbukuro,

    Por mos e le pa më shkruar, të hiqet meraku.

    Zemra nuk të pyet fare, të del nga gjoksi,

    Ritmi hy në maratonë, çmendet nga shpejtësia,

    Sytë e tu të shkëlqejnë nga dashuria..

    Edhe këtu më hidh në letër, se jam poezia.

    Do jem gjithmonë e jotja, shpirti yt,

    Do jem shpresë, mall dhe frymëzim,

    Do bëhem engjjull edhe në amshim,

    Do të jem me ty gjithmonë në të ëmblin përqafim!

    TË PATHËNAT E ZEMRËS

    Vëje kokën në gjoksin tim,

    Merre dhe një laps e flete në dorë,

    Do dëgjosh të pathënat e zemrës,

    Që do i ndjesh shkronjë më shkronjë!

    Në do buzën merre dhe puthe,

    Por mos lejo të ndalon fjalën!

    Në do dorën merre shtrëngoje,

    Mos të dridhet për t’shkruar vargun!

    Në do trupin… ledhatoje..

    Mos lejo të ftohet kurrë,

    Se nga zemra dhe gjoksi im

    Do rrjedhin vargjet sikur lumë!

    Ah.. këto vargje si tregojnë,

    Të pathënat e zemrës time!

    Eja! Pra vendos kokën!!!

    T’mos dëgjoj bota për dashurinë time.

    NUK MË FLISJE

    Mbrëmë të takova, dëgjoja fjalët e tua

    Më flisje për kohën që mbeti larg në bodrumin e mykur të kujtesës.

    Më flisje, ndoshta jo si dikur kur ecnim mbi perlat e lumturisë rinore,por më mjaftonte.

    Nuk më flisje për një ditë të ëmbël e njëqind të mëzitura që vuaja si një zog pa fole, mbetur kënga gjysmë e fluturimi ngrirë.

    Nuk më flisje për një natë në zjarr të pa shuar që nuk mbaroi kurrë

    Nuk më flisje për ledhatimet e ngrohta që më bëje.

    Nuk më flisje as për zhurmën e ashensorit që aq shumë e kishim inat

    Ku pas çdo zhurme të tij prisnim trokitjet në derë.

    Në atë kohë të ftohtë çdo gjë ishte ngrirë e bërë akull vetëm zemrat tona digjeshin nga zjarri.

    Sa afër e sa larg…

    Mbeti kujtim – peng ajo natë

    Kujtimet në bodrumin e mykur te kujtesës.

    2 views

    Shkrimet e fundit