SOT BLEVA DY BUKË


Tahir Bezhani

FLETË TË GRISURA


Një fletore të vjetër e gjeta, të grimcuar

Nën trarët e kullës së rrënuar

Lexova ditën time të ecjes

Gurëve të oborrit

Kishin mbetur shenja kujtimi

Plagë grithur gjunjëve shtalb

Rrugëve të baltosura të fshatit tim

Shikoj gjurmët e shputave këmbëzbathur

Shpuar qepurave të livadheve

Kujtim jete

Lexoj fletëve të mykura në dekada

Nuk di,pse buzët enden qosheve

Padashur qeshin rrugëtimin e gjetur vonë

E faqet lagen nga do pika loti krenarie

Njomën si në fëmijëri

Sa ëmbël skajojnë qeshjen e dhembshme

Të shfrenuar mallimeve të ikura

Do shkoj edhe unë pa cak, pa drejtim


Vetëm kam dashur shumë

Në Erenik ,si dikur

Të laj vazhdat e ngrira të mallit faqeve

Si qoshe kulle të ruajtura në shpirt


Pastaj, pastaj,

Të djeg shkarravinat nga fletore e vjetër

Ndoshta edhe hirit i vjen era zjarr...

Kur fryjnë erërat e mallit.


MALL PËR GURIN E VENDLINDJËS


Brenda vetës lëvizen dallgë malli

Të një kohe të largët , ngrirë në kujtesë

Një erë e nxehtë depërtoi poreve

Vrimat frymojshin si daulle të plasura

Paramendoja rrugët e pluhurosura të fshatit

Vendlindjes sime pergamenë ngjarjesh

Në malin e thellë drugjatë

Një kambanë rrihte fort thumbin

Në qafën e lopës së kuqe

Rrugëve anash lozja me gurë,

Këndoja i heshtur, buzëtëmbël isha

Kur binte shi, vetëtimë e bubullimë

Futesha nën strehën e lisit të vjetër

Në zgorkojnë e thellë, si zog strukesha

Lëmoja shpatullat gurëmadhit të fshehur

Flisja si me engjëjt, bëja lutje të ikte furtuna

Jashtë vetëtima “ndezte” qiellin flakë

Frika ime përqafonte shkëmbin memec...


Tre ditë tani ,shëtita maleve të fshatit tim

Gjeta gurmadhin po aty, i nxirë kohe,

Lisi ishte tharë, zjarri e kishte shkretua

Lëmova shpatullat e shkëmbit nga malli

Ia numërova edhe të qarat e lëmashkosura

Do pipa nga rrënjët do ecin lartësive

I mallosur Ika, e lash të djegur kujtimin e feministë

Shikoheshim si në pasqyrë ,nuk flisnim..

Ngjasonim si dy vëllezër nga një vendlindje

Bashkëvajtjes ëndrrave të jetës

Ai i plasur unë i dërmuar nëpër kohë....

Gjakovë,

Nentor,2020


SOT BLEVA DY BUKË


Sot theva ngujimin shtëpiak

Çdo” rregull” të shtetit shkela

Me shumë dyshime të veshura

Hamendshëm vajta te furra e bukës

Bleva dy pesëqind gramëshe

Duke llogaritur edhe tre ditë të tjera

Të mbyllur unë e mikja ime e jetës...

Sa dhimbshëm më shikoi bukëpjekësi

Gjatë nguliti sytë në pamjen time

“Kalo mirë, më tha, eja prap nesër!...”

Nëse kam kohë, pas tre ditëve vij

Jam në pension e shëndetlig

Më thanë se virusi covid po më kërkon

Do mbyllem brenda në dhomën e heshtur

Mes dy urëzave të djegura ngroh shpirtin

Një kënge të zjarrtë buzët ia thonë zë vogël

Mikja ime e jetës u mallëngjye

Do pika lot i ranë mjekrës së rrudhosur

Kënga u tret leshnajës së pahequr

Vetëm dy frymë ofshajnë dritave të territ

Pas tre ditëve ndoshta shkoj prap për bukë.....

7 views

Shkrimet e fundit